Jorinda and Joringel

Hayallerle dolu bir kalbe sahip genç bir kız olan Jorinda ve macera arayan genç bir adam olan Joringel, uyanık alemin uyku diyarına değdiği bir dünyada yaşıyorlardı. Hayatları, bu dünyalar arasında düşünceleri ve duyguları taşıyan bir ray ağı olan Whisperwind Demiryolu ile iç içeydi. Ancak bir gölge belirmişti: Kadim bir cadı olan Morwen, ormanın en derin kısmını koruyor, rüya görenleri ötücü kuşlara dönüştürüyor, seslerini çalıyor ve onları sonsuza dek hapsediyordu. Cadının bölgesine girip laneti bozmaya ve alemlere uyumu geri getirmeye çalışırken aşkları ve cesaretleri sınanacaktı.

"Bundan emin misin, Joringel?" diye sordu Jorinda, sesi neredeyse fısıltıdan farksızdı. "Morwen hakkında anlattıkları hikayeler..." Joringel onun elini sıktı. "Denemek zorundayız. Kız kardeşimin rüyaları çalındı ve her sabah kafesteki kuşların arasında onun şarkısını duyuyorum. Onun sadece Morwen'in kontrol ettiği bir melodiye dönüşüp yok olmasına izin vermeyeceğim."

Ceketinin derin cebinden Joringel soluk bir parşömen çıkardı. "Büyükbabam bana bunu bıraktı," diye açıkladı, kırılgan haritayı açarken. "Morwen'in kulübesini ve o rüyaları bağlayan kafesi bulmanın sırlarını içerdiğine inanıyordu." Jorinda kaşlarını çatarak yaklaştı. Harita, ormanın içinden kıvrılarak geçen, garip semboller ve unutulmuş dönüm noktalarıyla işaretlenmiş bir yolu gösteriyordu. "Ama bazı işaretler eksik," diye belirtti, soluk bir bölüme işaret ederek. "Eksik görünüyor ve pusulamız çalışmayacak, büyünün varlığı onu etkisiz hale getirdi."

Ormanın derinliklerinde, bir açıklığa rastladılar. Ortasında, benekli güneş ışığında parıldayan küçük, süslü, altın bir kafes duruyordu. Jorinda nefes nefese "Bak," diye işaret etti. "O kafesin içinde hapsolmuş bir ötücü kuş var, birinin anılarıyla dolu olduğunu hissedebiliyorum." İçinden güzel bir melodi süzülüyordu, hüzünlü ve akılda kalıcı. Joringel kafese uzandı ama Jorinda onu durdurdu. "Dikkatli ol," diye uyardı. "Altın, Morwen'in zayıflığı... ve tuzağıdır."

Önlerinde pırıl pırıl parlayan bir portal belirdi ve Morwen'in kulübesinin bir görüntüsünü ortaya çıkardı. İçeride, yüzeyi unutulmuş rüyaların görüntüleriyle girdap gibi dönen büyük bir ayna gördüler. "Ayna..." diye fısıldadı Joringel. "En derin arzularınızı yansıtır ve bir kez tuzağa düştüğünüzde ruhunuz kaçamaz, onun hizmetkarı olur." Portaldan bir ses yankılandı. "İçeri adım atın, cesur gezginler. Gerçekten neye can attığınızı görün." Jorinda titredi. "Bu bir hile! Direnmeliyiz."

Jorinda'nın uyarısını görmezden gelen Joringel, parıldayan aynaya doğru adım attı. Portala yaklaştığında, altın kafesteki ötücü kuş yeniden yoğunlaşan bir şekilde şarkı söylemeye başladı, melodisi şimdi umutsuz bir yakarışla örülmüştü. Jorinda'nın yanağından tek bir gözyaşı süzüldü. "Joringel, yapma! Buna değmez! Kız kardeşin senin güvende olmanı isterdi, arzuların tarafından hapsedilmeni değil," diye bağırdı Jorinda, sesi acıyla doluydu. Ama Joringel büyülenmişti, aynanın baştan çıkarıcı vaadine doğru çekiliyordu.

Joringel parıldayan portaldan içeri adımını attı ve aynadaki yansımasına baktığında seçimlerinin ağırlığını hissetti. Kız kardeşini ömür boyu ötücü kuş kafesinde hapsolmuş gördü. Onun üzüntüsü şimdi onu tüketiyordu. Kendisini Morwen'in hapishanesinde sonsuza dek mahsur kalmış yaşlı bir adam olarak gördü. Jorinda, onu geri çekmek için çaresizce elini uzatarak portala doğru koştu.

Morwen gölgelerden çıktı, gözleri kötücül bir parıltıyla parlıyordu. "Hayaller mi aramaya geldiniz?" diye tısladı, sesi kurumuş yaprakların hışırtısı gibiydi. "Hayallerin bir bedeli vardır. Şarkıya karşılık şarkı, hayale karşılık hayal. Ama siz ne sunacaksınız?" Joringel aynanın çekimine karşı mücadele etti. Büyükbabasının sözlerini hatırladı: "En büyük büyü, kendini bilmekte bulunur; zira Sokrates'in dediği gibi, 'Kendini bil,' ancak o zaman doğru adamın yolunu gerçekten bilebilirsin."

Jorinda hiç tereddüt etmeden, Joringel'in elini tutarak portaldan içeri adım attı. "Beni al yerine!" diye bağırdı. Morwen kıkırdadı. "Ne aptalca bir aşk. Pekala. Bir şarkıya bir kalp!" Ama Morwen Jorinda'ya uzanırken, Joringel kolunu önüne itti ve solmuş parşömen haritayı Morwen'in eline bıraktı. Kör edici bir ışık patladı, kulübe sallandı ve ayna parçalandı. Karanlığı dağılmış olan orman, güneş ışığıyla doldu.

Lanet bozulmuştu. Morwen, fedakâr bir aşk eylemiyle gücü ortadan kalktığı için yok oldu. Kafeslerinden salıverilen ötücü kuşlar, hayallerini uyanan dünyaya geri taşıyarak uçup gittiler. Joringel'in kız kardeşi, artık bir melodi değil, yaşayan bir ruh olarak ona geri döndü. Ve böylece, ormandan el ele uzaklaşırken, gerçek hayallerin asla çalınamayacağını biliyorlardı, çünkü onlar kalpte yaşarlar, en karanlık gölgelerin bile dokunamayacağı tek yerde.