A Little Princess — Türkçe okuma
Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.

Yıllar önce, parlak atları olan cilalı bir fayton, kalabalık bir Londra caddesinde Miss Minchin'in Genç Hanımlar Okulu'nun görkemli ön kapısına durdu. İçinden Sara Crewe adında küçük bir kız çıktı, babasının güçlü ve sevecen elini tutarak. Kaptan Crewe, Hindistan'dan gelen, elmas madenlerine sahip son derece zengin bir adamdı ve sevgili kızının en iyi eğitimi almasını ve kendisi yokken her türlü konforun sağlanmasını istiyordu. Sara sessiz bir çocuktu, ama etrafındaki her şeyde ilgi ve hikayeler bulma konusunda olağanüstü bir yeteneği vardı. Okul müdüresi Miss Minchin, keskin gözleri olan uzun ve katı bir kadındı; para ve dış görünüşe çok önem verirdi. Kaptan Crewe'yi katı, alışkanlık haline gelmiş bir gülümsemeyle karşıladı ve zaten onun zenginliğinin okuluna getireceği etkileyici ücretleri hesaplıyordu. Sara, başında yeni ve belirsiz bir yaşam bölümü açılmak üzere olan, yüksek ve görkemli kırmızı tuğla binaya bakarak yukarı doğru baktı.

Sara kısa sürede seminerinin en parlak öğrencisi olduğunu kanıtladı, derslerinde hevesli bir zihniyle parıldadı. Sadece zeki değildi, aynı zamanda olağanüstü derecede nazikti; hayal gücü dolu hikayeleriyle küçük çocukları, hızlı zekası ve düşünceli görüşleriyle de yaşlı kızları büyüledi. Çalışmalarında zorlanan, utangaç ve tombul bir kız olan Ermengarde bile Sara'da gerçek ve destekleyici bir dost buldu, sık sık onun nazik rehberliğini aradı. Ancak Bayan Minchin giderek daha dikkatli hale geldi, yüzü soğuk ve hesapçı bir ifade aldı. Sara'nın bu kadar doğal olarak popüler olmasından ve Kaptan Crewe'nin muazzam servetinin Sara'ya özel ayrıcalık sağlamasından derinden hoşlanmıyordu. Kıskanç ve keskin dilli bir kız olan Lavinia, Sara hakkında sık sık kötü şeyler fısıldadı, söylentiler ve hor görme yayıyor, ancak Sara doğal onuru sayesinde bunlara pek aldırış etmedi. Sevgili kitaplarında ve arkadaşlarına yardım etmekte derin bir sevinç buldu, en sessiz çalışma saatlerinde bile harika hikayeler hayal ederek okulun sıkıcı saatlerini daha parlak kılıyordu.

Sara'nın on birinci doğum günü geldiğinde, Bayan Minchin, görünüşe her zaman dikkat eden ve Kaptan Crewe'nin cömert ödemelerine karşılık gelen biri olarak, ona görkemli bir parti düzenlemişti. Bu parti, samimi bir sevgiden ziyade gösteriş ve prestij içindi. Okulun salon-ı, şeritler, çiçekler ve şenlik süsleriyle özenle dekore edilmişti, sevinçli ve beklentiyle dolu bir hava yaratıyordu. Sara, krem rengi dantel ve saten kumaştan yapılmış güzel yeni bir parti elbisesiyle giyinmiş, sınıf arkadaşlarının arasında sessiz bir mutluluk ve heyecan hissediyordu. Ama kutlama aniden ve acımasızca Bayan Minchin'in sert, gürültülü sesiyle bölündü. Hindistan'dan korkunç, yıkıcı bir haber gelmişti: Kaptan Crewe, başarısız olan bir elmas madeni girişiminde tüm parasını kaybetmişti ve acı bir şekilde ağır hastalığa yakalanıp, sevgili kızından uzakta ölmüştü. Sara tamamen şaşkın kaldı, küçük dünyası bir anda çöküyordu. O dehşet verici an, artık zengin, çok sevilen "küçük prenses" değildi; parasız bir yetim, gidecek yeri ve onu koruyacak kimse olmayan bir çocuktu.

Babasının muazzam serveti olmadan Sara, artık Bayan Minchin için hiçbir değer taşımıyordu. Bayan Minchin yalnızca paraya önem veriyordu. Güzel elbiselerinin tümü, sevdiği kitapları, kişisel hizmetçisi ve bildiği tüm konforlar acımasızca elinden alındı. Hemen rahat, güneşli odasından soğuk, çıplak bir çatı katına—evin en tepesindeki, rüzgarın çatlaklarından ıslık çaldığı bir odaya—taşındı. Yeni hayatı, bitmeyen ağır çalışma ve sürekli yoksunluktan ibaret olacaktı. Bayan Minchin ona soğuk bir şekilde, hizmetçi olarak çalışarak, küçük kızlara ders vererek ve gece gündüz her türlü havada koşuşturmalarla kendi geçimini kazanacağını söyledi. Ince, kaşındıran bir battaniye ve sert, rahat olmayan bir yatak ile boş, ıssız odada yalnız kalan Sara, onurunu bütün gücüyle korumaya sarıldı. Karar verdi ki, kalbinde küçük bir isyan alevi ile, kendisini hâlâ bir prenses olarak gösterecek, yalnızca yoksul kılığına bürünmüş, geçici bir zorlukla karşı karşıya olan bir prenses olarak davranacaktı.

Sara'nın günleri artık bitmek tükenmek bilmeyen, yorucu işlerle doluydu: dizleri ağrıyana kadar zeminleri ovmak, isli ızgaraları temizlemek ve her türlü acımasız havada sayısız işi koşturmak. Sürekli açtı, midesinde boşluğun gürültüsü sık sık duyulurdu ve daima üşüyordu, ama hiçbir zaman sesini çıkarıp şikayet etmedi. Tencere tıkırtılarının ve yemek kokularının dolu, geniş, hareketli ve çoğu zaman kaotik mutfakta, Sara kendisinden bile daha yorgun ve daha fazla iş yüklü olan, sürekli kirli yüzlü ve çatlamış elleri olan ince bir kız olan Becky adlı bulaşıkçı kız yardımcısında beklenmedik bir dost buldu. Becky, Sara'nın az sayıdaki nazik sözleri ve ara sıra paylaştığı hayal ürünü hikayeler için son derece minnettar idi. Bayan Minchin ve Lavinia, sert emirler, önemsiz hatalar için haksız suçlamalar ve soğuk, kayıtsız bakışlarla Sara'nın hayatını zorlaştırmanın yeni yollarını sık sık buluyorlardı. Ama onların acımasız kötülüğü Sara'yı sadece hayal ettiği prensesi gibi olmaya daha çok çalışmaya sevk etti; gerçek kraliyet soyunun zarafet içinde dayanıklı olduğunu kendisine hatırlatıyordu.

Londra sokaklarında keskin bir rüzgarın estiği acı bir kış günü, Sara okul için bakkal alışverişi yapmak üzere önemli bir göreve gönderildi. O kadar korkunç bir şekilde açtı ki başı hafiflemişti ve gözleri bulanıklaşmıştı; boş midesinde sürekli bir ağrı vardı. Bir fırının önünden geçerken, taze ekmek ve tatlı pastanın sıcak, rahatlatıcı kokusu dışarıya yayılıyordu ve bu neredeyse dayanılmazdı—açlığının acı bir hatırlatıcısıydı. Elinde sadece birkaç değerli kuruş vardı, bunlar kendi zayıf ve sık sık unutulan akşam yemeği için ayrılmıştı, ama fırının soğuk, nemli basamaklarında çömelmiş, daha da yoksul bir çocuğu fark etti. Çocuk tamamen çaresiz ve titremekteydi. Sara hiç tereddüt etmeden kuruşlarını kullanarak altı sıcak, kokulu çörek aldı, bunları dikkatle ikiye böldü ve cömert bir kalple beş tanesini aç kız çocuğuna verdi. Kendi midesinde hâlâ açlık ağrısı vardı, ama kalbi fedakâr vermenin derin sevincinden harika bir şekilde ısınmıştı.

Inanılmaz derecede soğuk bir akşam, uzun ve yorucu bir günün ardından, Sara bitkin düşerek çatı katındaki küçük odasına döndü. Gözlerine inanamadı. Oda büyüsü yapılmış gibi değişmişti. Yeni takılmış bir şöminede sıcak, canlı bir ateş çatırdıyor, dansıl gölgeler ve rahatlatıcı bir ışık saçıyordu. Soğuk, çıplak zemini kaplayan yumuşak, desenli bir halı odayı anında daha sıcak ve konforlu hale getirmişti. Ve en şaşırtıcı olanı, küçük, sağlam bir masada sıcak, lezzetli bir akşam yemeği bekliyordu. Taze ekmek, tatlı, sulu meyveler ve cazip pastalar sanki büyüyle ortaya çıkmış, midesi acıkan Sara'nın açlığını gidermişti. Bu inanılmaz iyiliğin arkasında kimin olduğunu anlayamıyordu. O geceden sonra, her gece uyurken, odasına gizlice yeni konforlar ve lezzetli şeyler konuluyordu. Soğuğu ve açlığı hafifletiyordu. Sanki iyi kalpli bir cin ya da hayırsever bir peri ana, yalnız küçük hizmetçi kızına acımış, hayatına umut kıvılcımını geri getirmişti.

Sara kısa sürede, odasını büyüleyen gizemli hediyelerin yanındaki büyük ve görkemli evden geldiğini keşfetti. Orada yaşayan, nazik ama sık sık ağır hastalıklara tutulan Hintli bir beyefendi, Bay Carrisford, ikamet ediyordu. O, içine kapanık bir adamdı ve hanesi çoğunlukla göz önünde bulunmuyordu / görünmez durumdaydı. Bir gün, Bay Carrisford'un sadık Hintli hizmetçisi Ram Dass'a ait küçük, yaramaz bir maymun, hapsedildiği yerden kaçmayı başardı. Londra'nın çatılarında şaşırtıcı bir çeviklikle koşuşturdu; gri arduvazların üzerinde küçük, koyu bir gölge gibi. Sara'nın çatı penceresine kadar yolunu buldu, dar bir çıkıntıya tırmandı ve içeri baktı. Sara, beklenmedik ziyaretçiye şaşırsa da oldukça eğlendi ve nazikçe çıtırdayan yaratığı içeri davet etti, ona sıcaklık ve gizemli akşam yemeğinden bir parça ekmek sundu. Bu meraklı ve hoş ziyaret, onu yanındaki evle daha da bağladı ve farkında olmadan onu gerçek ve harika kaderinin daha da yakınına getirdi, sanki görünmeyen bir el tarafından yönlendiriliyormuş gibi.

Komşu olan Bay Carrisford, nazik ve düşünceli bir beyefendi olmanın yanı sıra, hem ağır bir hastalıkla hem de geçmişteki bir ticari başarısızlığın acısıyla boğuşuyordu. Kaptan Crewe'nin büyük elmas madenlerindeki güvenilir ortağı olmuş, Kaptan Crewe'nin yıkılan servetinden ve ardından gelen yalnız ölümünden kendini sorumlu hissediyor, bu vicdan azabı onu ağır ağır bastırıyordu. Aylar boyunca Kaptan Crewe'nin kayıp kızı Sara'yı bulup mirasını ona geri vermek için çaresizce arama içindeydi. Kendisine ve gözlemci kişiliğiyle tanınan sadık hizmetçisi Ram Dass'a, parçalanmış ipuçlarını ve söylentileri bir araya getirmek için birçok zahmetli hafta geçti. Komşu taraftaki çatı katında yaşayan 'küçük kız' hakkında, seminer okulunda bir hizmetçi olduğu hakkında bilgi aldı ve yavaş yavaş, giderek artan bir kesinlik duygusuyla, şaşırtıcı gerçek ona açıldı: Bayan Minchin'in çatı katında sefalet içinde dayanıklılıkla yaşayan yoksul hizmetçi kız, aradığı tam da o prenses, muazzam bir servetin gerçek mirasçısıydı.

Nihayet dünyaya harika bir gerçek açıklandı. Sara Crewe, Miss Minchin'in acımasızca ısrar ettiği gibi bir yoksul değildi, aksine yeniden zengin bir mirasçı olmuştu; serveti sadece geri kazanılmamış, aynı zamanda büyük ölçüde artmıştı. Bay Carrisford onu sevinçle güzel evine alarak, ona sıcaklık, şefkat ve kendisinden mahrum bırakılan her türlü konforu sundu. Kalbi soğuk ve hırslı olan Miss Minchin, Sara'ya gösterdiği korkunç muamele yüzünden okulunun itibarını tamamen kaybetti ve birçok ücretli öğrencisini kaybetti. Ancak Sara, çektiği sıkıntıları ve soğuk, açlıklı günleri hiç unutmadı. Yeniden kazandığı servetiyle Becky'nin daha iyi bir hayat yaşamasını sağladı, onu kölelikten kurtardı ve Londra'nın yoksul çocuklarıyla cömertçe servetini paylaştı; sokakta çektiği açlığı hatırlayarak. O gerçekten bir prensesti, sadece doğuştan gelen hakkıyla değil, olağanüstü iyiliği, sarsılmaz cesareti ve sınırsız cömertliğiyle, asil yüreğinin bir ürünü olarak, kızlar arasında gerçek bir kraliçe idi.