The Gambler — Türkçe okuma

Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.

Alman spa kasabası Roulettenburg'da ben, Aleksei İvanoviç, borçlara batmış bir Rus Generalin hizmetinde özel öğretmendim. Hepimiz onun zengin teyzesinin ölüm haberini sabırsızlıkla bekliyorduk; bu bizi kurtaracaktı. Generalin üvey kızı Polina bana küçümseyerek davranırdı, oysa ben onun kölesi idim. Onu promenadda yürürken izlerdim, işkence çekerek. Döndü ve bana baktığımı gördü. "Neden beni takip ediyorsun, Aleksei İvanoviç?" diye sordu, sesi soğuk. "Ben senin sorumluluğun muyum?" Sertçe eğildim. "Benim hayatımla istediğin gibi yapabileceğini biliyorsun," dedim. Kısa, keskin, hiç mizahsız bir gülüş çıkardı. "Belki bir gün yapacağım," diye yanıt verdi, yüzünü çevirerek. O an anladım ki hayatımı elinde tutuyordu ve tek bir söz ile onu ezebilirdi.

Polina beni bahçeye çağırdı. Bana o soğuk, meydan okuyan bakışıyla baktı—hiçbir zaman karşı koyamadığım bir bakış. "Benim için bir şey yapman gerekiyor," dedi, sesi alçak. "Benim kölem misin yoksa değil misin? Bana sorduğum her şeyi yapacak mısın?" Başımı eğdim. "Her şeyi." Bana bir rulo banknot uzattı. "Kumarhanaya git. Benim için rulet oynamanı istiyorum." Bahisleri nereye koyacağım konusunda bana kesin talimatlar verdi—kendisinin tasarladığı bir sistem. "Kazanana kadar geri dönmeye cesaret etme," diye bitirdi, gözleri parlayarak. Bu bir testti, benim sadakatimle oynadığı acımasız bir oyun. Ama içimde garip bir heyecan, ateşli bir coşku hissettim. O için yapacaktım; her şey onun için.

Generalin odası gerginlikle doluydu. Fransız metresesi Mademoiselle Blanche kendini serinletmek için yelpazesini hızlı hızlı sallıyordu. "Bu telgraf nerede?" diye sordu sert bir sesle. "Emin misin, o yaşlı kadın gerçekten ölüyor mu?" General ellerini çapraza kenetledi. "Sabır, sevgilim! Gelecek!" Koridorda bir gürültü koptu, herkes başını kaldırdı. Telgraf değildi bu. Dört hamal devasa bir koltağı içeri taşıdılar, ve içinde minik, ateşli bakışlı bir yaşlı kadın oturuyordu. Moskova'dan gelen hala Antonida Vasilyevna'ydı—'Babushka'—kişi bizzat. "İşte!" diye cıvıldadı, sesi şaşırtıcı derecede güçlüydü. "Benim paramı mı bekliyordunuz? Pekâlâ, ben bu 'rulet' oyununu kendi gözlerimle görmek için geldim!" General beyazına döndü, yüzü dehşetin ta kendisiydi. Son umudumuz sadece yaşıyor değildi, ayrıca buradaydı.

Babushka'yı sandalyesiyle doğru rulet masasının yanına taşıdılar. General korku içinde terliyor. "Büyükanne, lütfen, bu çılgınlık!" diye yalvarıyor. O, aldırış etmiyor. "Sessiz ol, çocuk!" diye bana sesleniyor, ben kuralları anlatmaya çalışırken. "Ne yaptığımı biliyorum! Bin sıfıra koy!" İlk başta şanslı çıkıyor, altınları kucağına yığıyor. Kalabalık bakakalmış izliyor. Sonra şansı dönüyor. Durmayı reddediyor, kaybını geri almaya çalışıyor. "Dört bin daha kırmızıya!" diye haykırıyor, gözleri parlıyor. Tek bir akşamın çılgınlığında neredeyse her şeyini kaybediyor. General bayılacak gibi oluyor. Biz tamamen yıkıldık.

Babushka'nın serveti ortadan kaybolunca de Grieux Polina'yı terk etti. O beni çağırttı. Onu küçük odasında buldum, yüzü öfkeden solgun. "Gitti," dedi, sesi boş. Bir mektup uzattı. "Ve ona elli bin frank borçluyum. Onun borçlusuyum, malıyım." Birden gururu onu ele geçirdi. Fransız'ın kendisine bıraktığı küçük bir para çıkardı. "Bunu bıraktı, masraflarım için," dedi, sesi öfkeden titriyor. "Al! Sen benim kölemsin, değil mi? En azından sen bir korkak değilsin!" Saf bir hor görüşle parayı yüzüme fırlattı. Nefret ettiği ben değildim, kendi çaresizliğiydi. Ne yapmam gerektiğini biliyordum. O elli bin frankı onun için bulacaktım. Kazanacaktım.

Kumarhaneye geri koştum, aklım ateş içindeydi. Yanımda birkaç madeni para kalmıştı. Trente-et-Quarante masalarına gittim. Tuhaf bir sakinlik çöktü üzerime, mutlak bir kesinlik hissi. "Şimdi başlıyor," diye düşündüm. Her şeyi tek bir bahse koydum. Kazandım. Kazancımı oyunda bıraktım. Yine kazandım. Kaybetmem mümkün değildi. Artık Polina'yı düşünmüyordum. Oyunun kendisi beni ele geçirmişti—risk, güç, kaderi kendi isteğime boyun eğdirme hissi. "Bir kez daha," dedim kendime, defalarca. Sessiz ve hayrete düşmüş bir kalabalık toplandı, kazancım altın ve banknot dağına dönüştükçe. Krupiyelerin beni ödemeye yetişmeleri yetmiyordu. Bir saatten az bir sürede iki yüz bin frank kazanmıştım.

Berbat odam döndüğümde Polina'yı orada buldum. Cebimden çıkardığım paraları yatağın üzerine boşalttım, parlayan bir para dağı oluştu. "İşte!" diye haykırdım, avuç avuç altını tutarak. "Hepsi! İki yüz bin frank! Özgürsün!" Beni kurtarıcısı olarak göreceğimi düşünmüştüm. Oysa o, paraya dehşetle baktı. "Gerçekten beni bununla satın alacağını mı sanıyorsun?" diye fısıldadı, sesi titriyor. "Bu aşk değil. Bu ateş." Gecemiz bir histerinin fırtınası oldu. Güldü, ağladı, beni onu sahiplenmek istediği için suçladı. Şafak sökerken kararını vermişti. "Tek bir kuruş bile almayacağım," dedi, yüzü taş gibi sert. Sonra gitti.

Polina gittikten sonra, Mademoiselle Blanche beni ve benim servetimi buldu. Beni Paris'e götürdü ve bir ay boyunca ben onun isteklerine boyun eğdim. "Güzel bir arabaya sahip olmalısın, mon cher Alexei," dedi ve ben bir araba aldım. "Ve bu elmaslar, ilahi değil mi?" diye sorardı ve ben onları alırdım. Şehirde görkemle dolaştık ve paramı sanki uyuşmuş bir halde harcadım. Hiçbir şey hissetmiyordum. "Çok cömert oldun," dedi Blanche bir akşam, yeni bir bilezik hayranla inceleyerek. "Ama Paris çok pahalı bir şehir, değil mi?" Kazandığım servet ipek ve şampanyaya harcandı. Neredeyse tükenmek üzereyken, beni soğuk bir şekilde kovdu. Başladığım yere geri dönmüştüm, ama bu sefer gerçekten yalnızdım.

Bir yıl sonra ben bir hayalet gibi Alman spa kasabalarında sürükleniyor idim. Homburg'un bir sokak köşesinde Bay Astley'le karşılaştım. O, pasaklı giysilerime ya da çökmüş yüzüme aldırış etmedi. "Aleksei İvanoviç," dedi, sesi yumuşaktı. "Seni arıyordum." Bana Babushka'nın öldüğünü, servetini Polina'ya bıraktığını söyledi. Ve Polina... "İsviçre'de," dedi Astley yumuşak bir sesle. "Ve seni seviyor. Her zaman sevdi. Hastalığını anladı." Elime para sıkıştırdı. "Seni bulmam için beni gönderdi. Şimdi ona git. Çok geç değil." Bir yıldır ilk kez, içimde küçük bir umut kıvılcımı hissettim. Yeni bir hayat mümkün görünüyordu.

Yeni bir hayat için param vardı. İsviçre'ye gitmek, Polina'yı bulmak için yeterliydi. Kasaba meydanında durdum ve karşımda gece karanlığına karşı ışıl ışıl parlayan kumarhane yükseliyordu. Tek yapması gereken şey uzaklaşmaktı. Ama çekim çok güçlüydü. "Sadece bir kez daha," diye düşündüm, elim banknotlara sıklaşırken. "Biraz daha kazanabilirdim. Dikkatli olacağım. Duracağım." Bunun bir yalan olduğunu biliyordum, ama rahatlatıcı bir yalandi. Dönen tekerleğin sesi adımı çağırıyor gibiydi, yıkım ve sekstasinin siren şarkısı. "Yarın," diye fısıldadım kendime, istasyona giden yoldan uzaklaşarak. "Yarın her şey biter. Yarın ona gideceğim." Bu gece için, tekerleğin birkaç son turunu oynamak için tam yeterliydi.