The Return of the Native — Türkçe okuma

Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.

Egdon Heath, tepeler kadar eski, geniş ve vahşi bir yerdir. Guy Fawkes Gecesi karanlık çöktüğünde, yöre halkı Rainbarrow'da büyük bir şenlik ateşi yaktı. "Paris'ten bir elmas tüccarı!" dedi bir adam, ellerini ısıtırken. "Bütün bilgisine rağmen büyük bir adam," ekledi bir başkası. "Bu zavallı yere bereket getirecek." Yerli Clym Yeobright'tan söz ediyorlardı; o eve dönüyordu. Uzakta, başka bir tepenin üzerinde Eustacia Vye durmuş seyrediyordu. Heath'i nefret ediyor, uzakta parlak bir hayat rüyası görüyordu. Hancı Damon Wildeve ana ateşten ayrılıp onun tarafına doğru yürüdü. "Benim ateşimi izliyordun," diye seslendi. "Hayır," diye soğuk bir şekilde yanıtladı, "başka birini izliyordum." Gölgelerden, tuhaf kırmızı boyacı Diggory Venn ikisini de seyrediyor, yüzü karanlıkta sessiz, kırmızı bir maske gibiydi.

Mistover Knap'taki dedesinin evinde Eustacia odası içinde ileri geri yürüyordu—bu geniş ve nefret ettiği ova içinde bir hapishane hücresi. Paris'i, müziği, toplum hayatını hayal ediyordu. Dönen yerlili Clym Yeobright, onun yeni takıntısı haline gelmişti. "Rafine ve parlak olmalı," karanlık pencere camına yansıyan yüzüne fısıldadı, nefesi camı buğulandırdı. "Dünyada yaşadı. Bu berbat yerde kalmak istemeyecek." Umutları kanat açtı. O, onun kurtarıcısı olacaktı, hapishane kapısını sonunda açacak ve onu kendisi için yazılı olan hayata götürecek kişi. Masadan dürbününü aldı ama gözüne kaldırmadı. "Bu ovayı bir ömür boyu görmek yeterli," acı bir sesle söyledi. "Şimdi bir şehir görmek istiyorum."

Blooms-End'de, Clym gözü pek annesi ve kuzeni Thomasin'le birlikte ateşin yanında oturuyordu. Bayan Yeobright'ın oğlu için beslediği hırslar sınırsızdı. Ama Clym bir karar almıştı. "Evde kalmak için geldim, Anne," dedi yumuşak bir sesle, alevlere bakarak. "Paris'teki işimin önemsiz olduğunu anladım. Burada öğretmen olmak istiyorum." Annesi donup kaldı, örme işi dizine düştü. "Öğretmen mi!" diye bağırdı, sesi inanmazlıkla gerildi. "Bir serveti birkaç zavallı sterlin için mi bırakacaksın? Çıldırmışsın, Clym!" Thomasin birinden ötekine baktı, yüzü endişeyle solmuştu. "Lütfen," diye başladı, "kavga etmeyin." Ama anne ile oğul arasında açılan uçurum zaten çok derinleşmişti; hiçbir zaman kapatılamayacak bir ayrılık.

Kızıl boyacı Diggory Venn, Thomasin'i seviyordu ve onun haksızlığa uğramasına göz yummayacaktı. Hancı Wildeve'nin onunla oyun oynadığını ve mirasını elinde tuttuğunu biliyordu. Wildeve'nin hanının dışında, karanlık ova üzerinde Venn meydan okudu. "Para onun, Wildeve," dedi Venn, sesi alçak ve sakin. "Bahis koy. Bunun için oynayacağız." Fener ışığında çömelip oturdular, ateş böceklerinin oluşturduğu tuhaf bir parıltı onları çevreliyordu. Zarlar düz bir taşın üzerinde takırdadı. "Şeytanın kendi şansı sana vermiş, kızıl boyacı!" diye küfür etti Wildeve, zarları tekrar tekrar atıyor, her kaybışta öfkesi artıyordu. "Bu şans değil," yanıtladı Venn, kızıl yüzü ifadesiz kalarak paraları kendine çekti. "Bu onun için." Saf iradesiyle her parayı kazandı, sahip olamayacağı kadını koruyarak.

Clym ve Eustacia ay ışığında ıssız çayırda gizlice buluştular; sevgileri karanlığın içinde bir ateşti. Birbirlerini tam anlamıyla seviyorlardı, ama tam anlamıyla yanılıyorlardı. "Seni seviyorum, Eustacia," dedi Clym, sesi tutkuyla doluydu. "Sensiz yaşayamam. Burada birlikte güzel bir hayat yaşayacağız, çocuklara ders vereceğiz." Eustacia ona sarıldı, ama aklı başka yerdeydi. "Ve sonra Paris'e gideceğiz!" diye yalvardı, sesi acı bir özlemle. "Beni Paris'e götür, Clym! Orayı görmek zorundayım. Yakında gideceğiz, değil mi?" Clym gülümsedi, onun ricasını bir kapris olarak karşıladı. "Belki, kraliçem. Ama önce buradaki hayatımız." Her biri yalnızca duymak istediği şeyi duydu. Sıcak bir yaz gecesinde evlenmeyi söz verdiler, sevgilerini ve birbirlerini yanlış anlamalarını, trajik bir kaderle mühürlediler.

İzole bir kütteye yerleşen evlilik hayatı, Eustacia'nın hayal ettiği gibi değildi. Clym'in yoğun çalışmaları gözlerini mahvetmişti ve şimdi neredeyse kör olan adam, çalı kesicisi olarak çalışmak zorunda kalmıştı. Bir akşam eve yorgun ve kirli bir halde döndü. "Çalı kesicisi!" dedi Eustacia, pencereden dönerken sesi küçümsemeyle dolu. "Beni buraya mı getirdin?" Clym bir sandalyeye çöktü, koyu gözlüklerin arkasında ağrıyan gözlerini ovuşturdu. "Dürüst bir iş, Eustacia," diye yanıtladı bitkin bir sesle. "Şimdilik yapabileceğim tek şey bu." "Paris'e geri dönebilirdin!" diye karşılık verdi, yumruğu sıkılı. "Yine zengin bir adam olabilirdin!" Başını salladı, tartışmaya çok yorgun. Kütte, iki uyumsuz ruhu umutlarının enkazı karşısında sessizce birbirlerine bakan bir hapishaneye dönüşmüştü.

Kavurucu sıcak bir Ağustos günü, Bayan Yeobright oğluyla barışmak için fundalığı geçti. Kulübeye yaklaşırken içerde Wildeve'i Eustacia ile gördü. Aralarına girmek istemeyerek kapıyı çaldı ve bekledi. İçeride Wildeve'in varlığından öfkeli olan Eustacia tereddüt etti. "Annen mi?" diye sordu Wildeve. "Evet," diye cevap verdi sert bir sesle. "Bekle. Bir daha çalmasını bekle." Arka odada Clym derin uykuda yatıyordu. Bayan Yeobright ikinci kez kapıyı çaldı, bu sefer daha yumuşak, daha tereddütlü bir şekilde. Kimse açmadı. Kapının kendisine karşı kasıtlı olarak kapatıldığını düşünen yaşlı kadın döndü, kalbi kırılmıştı. "Beni bir daha görmeyeceksin," diye fısıldadı sessiz kulübeye ve kavurucu sıcağın içine doğru yavaş, hüzünlü adımlarla eve doğru yürümeye başladı.

Clym fundalık boyunca annesini aradı ve onu Kara Höyük yakınlarında yıkılmış halde buldu. Yanına diz çökerek, endişeyle çıldırmak üzere idi. "Anne, ne oldu? Bana cevap ver!" diye yalvardı, başını tutarak. Kadın bilinci kapalı gibiydi, yüzü solgundu. Ayak bileğinde küçük bir iz gördü ve bir engerek tarafından ısırıldığını anladı. Annesinin son sözleri, yanında olan bir çocuğa söylenmiş sözlerdi. Clym çocuğu bulduğunda, ne dediğini sordu. Çocuk annesinin kırık sesle söylediği sözleri tekrarladı: "Oğlu kapıyı ona kapatmış, dedi." Bayan Yeobright orada, oğlunun kollarında öldü. Clym'in acısı bir gelgit dalgası gibiydi, ama onun altında soğuk, korkunç bir kesinlik vardı. Annesinin ölümünün nedenini biliyordu ve kimi suçlayacağını biliyordu.

Klym'le şiddetli bir tartışmadan sonra Eustacia fırtınalı bir geceye kaçtı. Onun suçlamalarına bir an daha dayanamıyordu. "Bu lanetli ormanlıktan gidiyorum!" rüzgâra haykırdı. "Keşke hiç görmeseyim!" Shadwater Weir'e doğru yol aldı; orada sel suları gürültüyle akıyordu. Onu takip eden Wildeve, onu çalkalanıp duran havuza düşerken gördü. Onu kurtarmak için suya atladı. "Weir'e! Weir'e düştüler!" bir adam bağırdı. Klym geldi, ardından Diggory Venn, halatlarla öfkeli suya dalıştı. "Eustacia!" Klym yağmura haykırdı. Karanlıkta akıntıya karşı mücadele ettiler, ama çok geç olmuştu. Sonunda kıyıya çekilip çıkarıldıklarında, Eustacia Vye ile Damon Wildeve'nin ikisi de ölüydü; tutkuları, ormanlığa ait soğuk, karanlık su tarafından söndürülmüştü.

Yıllar geçti ve İngiliz Ova aynen kaldı. Thomasin, gezgin yaşamını bırakıp süt çiftçisi olan Diggory Venn ile evlendi ve sessiz bir mutluluk buldular. "İyi bir adamdır," diye söylerdi Thomasin, kocasını çocuğuyla izlerken. Clym Yeobright, büyük hırsları kırılmış, gezgin bir vaiz oldu. Güzel pazar öğleden sonraları Rainbarrow'a tırmanır ve orada toplanan az sayıdaki ova halkına vaaz verirdi. "Kaderimizle savaşmayalım," diyebilirdi, sesi hafif esintide yayılarak, "ama bize verilen şeylerde lütfu bulalım." O, daha üzgün ve daha bilge bir adamdı, bir zamanlar değiştirmeye çalıştığı manzarada barış içinde yaşıyordu. Büyük dram sona ermişti. O, İngiliz Ova'ya geri dönmüştü ve İngiliz Ova, geniş ve sabırlı, onu kendisine tamamen bağlamıştı.