The Riddle — Türkçe okuma

Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.

Bir zamanlar bir kralın oğlu, babasının evinin ötesindeki dünyayı görmek istedi ve yanına sadece bir kişiyi aldı: her şeyden çok güvendiği bir hizmetçi. İkisi birlikte tek bir ata bindiler—prens ata binerken hizmetçi yanında yürüdü—ve yol onları birçok gün boyunca açık ovalardan, çiftliklerden ve küçük köylerden geçirerek götürdü. Bir gün akşama doğru, yol onları büyük bir ormanın kenarına çıkardı; orman karanlık ve sık idi, her iki yöne doğru gözle görülebilen kadarı böyleydi. Geldikleri yolda ne ev, ne ışık, ne çatı görünüyordu, ve güneş ağaçların arkasında çoktan alçalmıştı. Prens kararan ormana baktı ve geri dönmedi. "Gece bitmeden barınacak bir yer buluruz" dedi, ve ata bindiler, doğru ormana girdiler, son günışığı arkalarında sönerken.

Ormanın derinliklerinde, ay henüz doğmamışken ve ağaçlar her yanlarından sıkı sıkıya yaklaşmışken, prens ve hizmetçisi bir açıklığa vardılar. Orada, penceresinde tek bir mum yanan küçük bir ev duruyordu. Yaklaştıkça, onlardan önce eve doğru yürüyen bir kız gördüler—yamalı gri bir elbisede, zayıf ve solgun. "Sevgili çocuk," prens ona seslendi, "ben ve hizmetçim bu gece burada barınak bulabilir miyiz?" Kız durdu ve korkmuş bir yüzle arkasına döndü. "Bulabilirsiniz," dedi sessizce, "ama bunu tavsiye etmem. Üvey annem burada yaşıyor ve kötü sanatları biliyor, yabancılara dost değil." Prens etraflarındaki siyah ormanı, pencerenin tek küçük ışığını gördü ve başka bir barınağı seçme şansı olmadığını anladı. "Yine de içeri gireceğiz," dedi, "çünkü gece zaten üzerimize çöktü." Kız iç çekerek onları kapıya doğru yönlendirdi.

İçeride, yaşlı bir kadın alçak bir sandalyede ateşin yanında oturmuş, tuhaf ve acı kokulu küçük bir siyah tencerede bir şeyler karıştırıyordu. "İyi akşamlar," dedi, nazik olmaya çalışan ama bunda tam başarılı olmayan bir sesle. "Oturun ve dinlenin." Kömürleri üfleyerek kızıl renk almasını sağladı, bütün bu süre boyunca kızıl çerçeveli gözleri prensen hizmetçiye, hizmetçiden prense gidip geldi. Kız sessizce odada dolaştı ve bir kez, yaşlı kadının sırtı döndüğünde, yolculara yaklaştı. "Onun hiçbir şeyini yeme," fısıldadı, "ve ne söylerse söylesin, sunduğu hiçbir şeyi içme." Prens ve hizmetçi bunu yalnızca bir bakışla teşekkür ettiler, o gece yaşlı kadının tuhaf akşam yemeğinden hiçbir şey yemediler, sunulan içeceklerden hiçbir şeye dokunmadılar, ne kadar ısrar edilirse edilsin, ve küçük pencereden gri sabah ışığı girene kadar sırayla hafif uyku ile uyudular.

Sabah erkenden kalktılar, gitmekten memnundu. Prens gece içeride geçirdikten sonra bacaklarını germek için orman yolunda biraz ileriye yürüdü, hizmetçi ise atın eyer kayışını sıkıştırmak için bir an daha geride kaldı. Yaşlı kadın elinde bir bardak tutarak onların ardından çıktı. "Bekleyin," diye seslendi. "Bunu yol için alın, efendiye bir veda içkisi." Bardağı hizmetçiye uzattı, çünkü prens zaten biraz uzaklaşmıştı. Ama bardağı ona verirken, bardak kayıp taşların üzerine düştü ve kırıldı. İçindeki şey — koyu, garip bir sıvı, sıradan herhangi bir içkiden çok daha güçlü — hiçbiri bunu engelleyemeden atın böğrüne ve burnuna sıçradı. At sadece bir an durdu. Sonra bacakları altından kaydı, avluya çöktü ve bir daha kalkmadı.

Hizmetçi koşarak prense olanları haber verdi ve ikisi birlikte yoldan geri döndüler. Yapılacak bir şey yoktu; at sabah ışığında hareketsiz yatıyordu, artık uyanmayacaktı. Hizmetçi üzülerek diz çöktü, eyer çözmek için eğildi ve onu kendisi taşımaya başladı; çünkü tek binekleri kaybolmuştu. Çalışırken fark etti ki, bir karga ata yakın çimlere inmiş ve o da hareketsiz yatıyordu; siyah tüyleri ışığı yakalıyordu. Karga, gitmemesi gereken yere gagalamaya gelmişti. Hizmetçi kuşa uzun uzun baktı. "Bundan da bir fayda çıkabiliriz, belki," dedi ve kuşu dikkatle alıp yanlarında taşımaya başladı. Akşam yemeği için iyi bir ek olur diye düşündü, kuşun başına gerçekten ne geldiğini hiç tahmin etmedi. Prens hiçbir şey söylemedi, sadece bagajlarından bir kısmını omzuna yükledi ve ikisi birlikte ormana doğru yürümeye devam ettiler.

Gece çöktüğünde orman hâlâ bitmemişti ve iki yolcu, ağaçlar arasında yalnız duran, pencereleri aydınlık ve içinden lezzetli yemek kokularının yayıldığı bir han bulunca sevindiler. Bilmiyorlardı ki, bu han on iki haydudun gizlenme yeri olup, o gece misafir olarak gelen yabancıları soymayı planlamaktaydılar. Hizmetçi, bütün gün taşıdığı kargayı kızartmasını han sahibinden istedi, çünkü akşam yemeğine hoş bir ek olacağını düşünüyordu ve han sahibi bunu sevinçle yaptı. Prens ve hizmetçi, günün uzun yürüyüşünden yorgun olup, kendi basit akşam yemeklerini yedikten sonra bir köşeye çekilip dinlenmeye başladılar; mutfakta ne piştiğini hiç bilmiyorlardı. Gece ilerledikçe, haydutlar kötü niyetli planlarını başlatmadan önce on ikisi de uzun masada oturup aralarında kızartılmış kuzgunu paylaştılar ve yemeğine böyle bir ek bulmuş olmaktan memnun oldular. Birer birer, yemek bitip bitmeden, sessiz ve hareketsiz hâle geldiler ve masada hiç uyanmayacakları derin bir uyku içinde yatıp kaldılar.

Sabah olduğunda hancı, garip görünümlü on iki misafirinin hepsini masada uyumuş halde buldu ve uzun süre uğraşsa da hiçbirini uyandıramadı. Neden böyle olduğunu asla öğrenemedi, ama en azından bu sorundan kurtulmuştu. Hanın üst katındaki kilitli bir odada, on iki kişinin yıllar içinde topladığı büyük bir altın ve gümüş hazinesini keşfetti. Bunu, kendi şansının bilinmeden sebebi olan prensle paylaşmayı teklif etti, ama prens hiçbirini istemedi. "Sakla ve eğer yapabilirsen, bunları kimin elinden alındığını bulup geri ver," dedi. Sonra o ve hizmetçi hancıya misafirperverliği için teşekkür ettiler, çantalarını aldılar ve ormanın sonuna doğru yürümeye devam ettiler. Öğle saatlerine doğru ağaçlar seyrelmişti, önlerindeki ışık daha parlak hale gelmişti, ve sonunda yol onları dalların altından çıkarıp açık araziye götürdü. Ufukta uzakta bir kasaba görülüyordu.

Prens ve hizmetçisinin orman kenarından gördükleri kasaba, aslında ortasında bir sarayı olan bir şehirmiş. Her köşesine asılmış bir bildiri vardı. Orada yaşayan prenses gururlu ve zekiydi ve şöyle ilan etmişti: kendisine çözemeyeceği bir bilmece sorabilen herhangi bir erkek onun kocası olacak, ama eğer çözer ve bilirse, o erkek başarısızlığının bedelini hayatıyla ödeyecekti. Birçok talip zaten denemiş ve kaybetmişti. Prens, az önce çok garip bir macera yaşamıştı ve hiç kimsenin duyamayacağı bir bilmeceyi bildiğini düşündü. Sarayın önündeki meydana girdi. Prenses, her yeni mücadeleciyi dinlemek için orada duruyordu. Prens ona eğilip selam verdi. "İşte benim bilmecem," dedi. "Biri hiç kimseyi öldürmedi, ama on iki kişiyi öldürdü. Çözer misin?" Prenses onu uzun süre inceledi, kelimeleri zihninde çevirip durdu, ama hiç bir cevap bulamadı.

Prensesinin cevabı bulması için üç günü vardı. Bildiği tüm bilmece kitaplarını denedi, ama hiçbirinde buna benzer bir şey yoktu. İlk gece, prensi uyurken konuşmasını duyup cevabı istemeden söyletmek umudunda, hizmetçisini gizlice prensesinin yattığı odaya → prensin yattığı odaya sokulması için gönderdi. Ama yatakta yatan prens değil, uşak idi — ve tamamen uyanıktı, beklemekteydi. Hizmetçiyi öyle bir şekilde korkuttu ki kız hemen kaçtı ve geride cloak'ını onun elinde bıraktı. İkinci gece başka bir hizmetçi gönderdi, ve aynı şey oldu. Üçüncü gece prenses kendisi geldi, başından ayağına kadar sis kadar soluk ve ince bir cloak'a sarılı, ve uşağın derin uykuda olduğundan emin olarak yatağın yanına oturdu. "Biri hiç kimseyi öldürmedi," diye fısıldadı yumuşakça, "ama on iki kişiyi öldürdü — bu ne anlama gelebilir?" Ve tüm bu süre boyunca dinlemekte olan uşak, rüyada konuşuyor gibi yanıt verdi: "Bir karga, zehirli bir attan yedi ve bundan öldü. Ve on iki haydut, karganın etinden yedi ve onlar da bundan öldü."

Ertesi sabah prenses yargıçlara bilmecenin cevabını bulduğunu söyledi ve kazandığından emin idi. Ama prens önce kendisinin dinlenmesini istedi ve yargıçlara açıkça anlattı ki prenses bu cevabı gece ona casus yapmaya giderek bulmuş olmalı, hiç de adil bir şekilde tahmin etmemiş olmalıydı. "Bunun kanıtını getirin bize," dediler yargıçlar. Hizmetçi ileri adım attı ve sakladığı üç pelerinyi ortaya koydu — korkmuş hizmetçi kızlardan gelen iki sade pelerin ve prensesin kendisinin kaçarken aceleyle geride bıraktığı, hepsinden en zengin olan uzun soluk renkli pelerin. Yargıçlar pelerininin kimin olduğunu gördükleri zaman hemen karar verdiler — prenses zeka ile kazanmamıştı ve bu yüzden, kendisinin belirlediği kurallara göre, prensin gelini olması gerekiyordu. Düğün aynı hafta içinde büyük salonda yapıldı. Üç pelerin — onarılmış ve en güzeli altın ve gümüş iplikle işlenmiş — hepsi önlerinde taşındı.