The Storks — Türkçe okuma

Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.

Küçük bir kasabanın en sonuncu evinin çatısında, çok yüksekte bir bacada leylek yuvası vardı. Yuvada bir ana leylek ve dört yavrusu yaşıyordu. Yavrular henüz uçmaya çok küçüktü. Sadece uzun boyunlarını yuvanın kenarından sarkaştırıp, çok aşağıda sokağa bakabiliyorlardı. Orada çamaşırlar iplere asılı, bacalardan duman çıkıyor, çocuklar okula giderken koşuşturuyorlardı. Babaları o gün bataklıklarda kurbağa avlamaya gitmişti, sık sık yaptığı gibi, akşamdan önce uçarak eve dönecekti, avını yakalamış olarak. Dört leylek yavrusu sıcak yuvada birbirine yakın durmayı, güneşte uyuklamayı severdi. Anneleri de aşağıda küçük kasabanın tamamını gözetim altında tutardı.

Sokağın aşağısında, yuvanın altında, her öğleden sonra bir grup çocuk toplanırdı. Aralarında en yaramaz olanı Peter adında bir çocuktu. Uzun bacakları ve tuhaf duruş şekilleri hakkında leylekler hakkında kaba bir küçük şarkı yapan da oydu. Bir leylek başının üzerinden uçtuğunda ya da bir çatıdan aşağıya baktığında, bu şarkıyı en yüksek sesle söylemekten hoşlanırdı. Diğer çocuklar gülüp onunla birlikte söylerdiler, ama bazıları bunun kibar olmadığını düşünürdü. Peter'ın kendi kız kardeşi, yanında sepetini tutarak, bunu bırakmasını söyledi; leylek onun hiçbir zararını yapmamıştı. Ama Peter daha da yüksek sesle şarkı söyledi, zıplayıp yuvanın üstüne doğru yüz yapıyor. Yukarıda, dört genç leylek her kelimeyi duydu ve bu onları korkuttu, duygularını incitti; ama neden birileri onlara kötü davranmak isteyeceğini anlayamadılar.

O akşam dört genç leylek yuvasında sıkı sıkıya birbirlerine sarılmış, çocukların söyledikleri şarkıdan hâlâ üzüntülüydü. "Neden bize alay ediyorlar?" diye sordu biri. "Onlara hiçbir şey yapmadık ki." Anneleri kanatlarını onların etrafına sarıp bir an düşündü, sonra cevap verdi. Kasabadaki her çocuğun kötü niyetli olmadığını — kız kardeşi gibi bazılarının diğerlerine bunu yapmamaları için azarladığını — ama Peter adında bir çocuk gibi, her zaman şakacı olmayı seven ve bunun nasıl hissettirdiğini düşünmeyi hiç akla getirmeyen birkaç çocuğun daima olduğunu söyledi. Onları teselli etmek için, harika bir şey anlatmaya başladı: kasabadan uzakta, ormanın derinliklerinde sessiz bir göl hakkında bir sır — orada kendileri gibi leylekler dünyanın en küçük çocuklarını bulmaya gidiyorlardı.

Kasabadan uzakta, sessiz bir ormanın derinliklerinde, geniş yeşil nilüfer yapraklarıyla ve beyaz çiçeklerle kaplı, durgun bir göl vardır. Bu, leylek anasının çocuklarına anlattığı gölün kendisidir ve söylediklerinin hepsi doğruydu, çünkü kendisi birçok kez orada bulunmuştu. Çiçekler ve serin su arasında, dünyanın en küçük çocukları uyuyorlar, onları nazikçe alıp götürecek bir leyleği bekliyorlar; o leyek onları kendi bebeğini özleyen bir baba ve anneye teslim edecekti. Bir leyek, çocuğu isteyen bir aile bulduğunda ve o ailede çocuklar iyi ve nazik davranmışlarsa, leyek onlara canlı bir kardeş ya da kız kardeşi yumuşak ve sıcak bir şekilde sarılı olarak getirir. Burası sessiz, huzurlu bir yerdir, kuş şarkılarıyla ve sessizlikle doluydu; onu ziyaret eden leylek ler her zaman nazikçe gelirler, sanki bütün orman uyuyor gibi.

O akşamın geç saatlerinde, baba leylek çatıların üzerinden eve dönüyordu. Uzun gagasında akşam yemeği için bir kurbağa vardı, geniş kanatları son ışınları yakalıyordu. Yuvanın kenarına konur konmaz, genç leylek yavruları etrafını sardı. Hepsi bir anda konuşmaya başladılar—sokaktaki çocuklardan, Peter'ın uydurduğu acımasız şarkıdan bahsediyorlardı. Anneleri ona sakin bir şekilde neler olduğunu anlattı ve çocuklara ormandaki göl hakkında anlatmaya başladığı şeyleri de açıkladı. Baba leylek her zamanki gibi acele etmeden hepsini dinledi. Söylemeden önce işi kafasında çevirip tartıyordu. O, dengeli ve adil düşünen yaşlı bir leylek idi ve hiçbir zaman önemli bir kararı aceleyle almayı sevmezdi.

Baba leylek her şeyi dinledi ve uzun süre düşündü. Karısı, o kötü şarkıyı söyleyen her çocuğun leylekler güneye göç ettiğinde aynı şekilde cezalandırılmasını istiyordu. Ama baba bunun adil olmadığını söyledi — çoğu çocuk sadece gülüp geçmişti, gerçek bir kötü niyeti yoktu ve sadece şarkıyı uydurmuş ve en yüksek sesle söylemiş olan Peter buna gerçekten cevap verilmeyi hak ediyordu. Baba, göç etme zamanı geldiğinde, şehirdeki iyi çocuklara — Peter'ın kendi kız kardeşi gibi — havuzdan gerçek bir erkek ya da kız bebek kardeş hediye olarak verilmesi gerektiğini söyledi, çünkü bunu hak ediyorlardı. Peter'a gelince, ona sadece hatırlaması için iyi bir korku verilmeliydi, daha fazlası değil. Genç leylekler bütün bunları çok ciddi bir şekilde dinlediler ve o akşamdan itibaren, aşağıdaki şehri farklı bir gözle izlediler, uçmaya yeterince güçlü olacakları günü beklediler.

O yazın boyunca dört genç leylek büyüdü ve güçlendi. Yumuşak gri tüyleri beyaz ve siyah gerçek tüylere dönüştü, bacakları uzun ve kuvvetli oldu, ve yavaş yavaş kanatlarını kullanmayı öğrendiler. Ebeveynleri her gün onları kasabanın kenarındaki bataklık tarlalara götürdü alıştırma yapmak için; önce sadece zıplama ve kanat çırpma, sonra kanatlarını açarak yerde koşma, en sonunda havaya biraz kalkıp çarparak aşağı inme. Yazın sonunda herhangi bir yetişkin leylek kadar iyi uçabiliyorlardı, tarlalar üzerinde yükseklerde süzülerek ve kolaylıkla yuvaya geri dönüyorlardı. Ve bütün bu süre boyunca, ne onlar ne de ebeveynleri Peter ve kız kardeşi hakkında alınan kararı unutmadılar; bütün ailenin birlikte güneye uçacağı günü beklediler.

Sonra bir güz sabahı, bütün kırlardan leylek sürüleri gökyüzünde toplanmaya başladı, gittikçe yükseğe çıkarak birlikte dönmeye başladılar. Çünkü kış için sıcak Mısır topraklarına göç etme zamanı gelmişti; leylekler hep böyle yapmışlardır. Dört genç leylek, artık tamamen büyümüş olarak, ebeveynleriyle birlikte gökyüzüne yükseldi ve dönen büyük sürüye katıldı. Yazın alıştırmaları sayesinde kanatları güçlü ve kararlıydı. Ama gitmeden önce, babanın haftalar öncesinden karar verdiği gibi, bir şey daha yapılması gerekiyordu. Bütün aile birlikte alçağa indi, küçük kasabaya son bir kez dönerek, Peter'la kız kardeşinin yaşadığı sokağın üzerine geldi. Şarkı meselesini bir kere ve herkes için çözmek için buraya gelmişlerdi.

Çatıların üzerinden alçak uçan leylek sürüsü, Peter'ın iyi kalpli kızkardeşinin yaşadığı eve inen bir leylek, gerçek, canlı bir erkek bebek kardeş bıraktı—yumuşak ve sıcak bir şekilde sarılı, aile tarafından bulunup sevilmek için. Kız kardeş onu görünce bir anda hem güldü hem ağladı. Ama Peter'ın penceresinde leylekler başka bir şey düşünmüştü. Babanın karar verdiği gibi, genç leyleklerden biri hızla aşağı indi ve bir bebek değil, küçük bir ölü ördek bıraktı—öyle sarılı ki, Peter bir an korkunç bir şey düşündü ve hemen ağlamaya başladı. Kötü şarkısının cezası olarak ölü bir erkek kardeş verildiğinden emin olmuştu. Sonra gözyaşları arasından tekrar baktı ve açıkça gördü ki, bu sadece bir ördekti, başka bir şey değildi. Alay ettiği için çok utandı ve o günden sonra hiçbir zaman bir leylek hakkında kötü bir söz söylemedi. Yukarıda, leylekler çatıların üzerinde bir kez daha döndükten sonra güneye doğru sonsuza dek yöneldiler.

Leylek kuşları gökyüzüne doğru uçup gittiler, küçük kasabanın üzerinde bir kez daha dönerek, sonra güneye, Mısır'ın sıcak topraklarına yöneldiler. Orada bütün kış boyunca kalacaklardı. Sokakta, Peter penceresi başında duruyordu — artık başkası değildi. Kimseyi rahatsız etmez, sadece kuşları saygıyla izliyordu. Kız kardeşi kendi kapısında durmuş, yeni doğan erkek kardeşini kollarında beşiklemişti. Onu nazikçe sallarken, gökyüzünde dev sürü gittikçe küçülüyordu. Bacadaki yuva şimdi boş kalmıştı, baharı bekliyordu — leylekler ilkbaharda yine aynı çatıya dönüp uçacakları o ana kadar. Leylek kuşları gelecek bahar yine aynı çatıya dönüp uçacaklardı. İşte bu yüzden, bugün bile, dünyanın o bölgesindeki insanlar bebekleri leylekler getiriyor derler — çünkü çok eski zamanlar da, gerçekten de öyle olmuştu.