Growth of the Soil — Türkçe okuma

Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.

Norveç'in yüksek dağlık bölgesinde, ormanın sonsuza dek uzandığı ve henüz hiçbir insanın yerleşmediği yerlerde, tek bir figür belirdi. O, Isak'tı—güçlü bir adam, sessiz bir kararlılıkla, baltası ve birkaç azık taşıyarak. Kendine ait bir toprak parçası arıyordu, yalnızca toprağından bir yaşam kurabileceği bir yer. Çorak topraklar geniş, sessiz ve eski idi, ama Isak bunun muazzam ölçeğinden yılmamıştı / cesareti kırılmamıştı. İki ince akan dere arasında yuva kurmuş, nazik bir yamaç buldu ve ilk devasa ağaçları temizlemeye başladı. Ağır baltasının güçlü çamlara her vurması bir bildiri idi, kalın yosun ve inatçı taş altında yatan verimli toprakta bir inanç eylemi. Gün geçtikçe, yorulmak bilmez bir enerjiyle çalıştı, ilerleyen vahşi doğayı geri püskürtüp, bu muazzam, sessiz dünyada bir gün bir ev ve yeni bir yaşamın gelişebileceği küçük bir alan yarattı.

Zaman geçtikçe İsak'ın açıklığı büyüdü ve biçim aldı. Çalıştığı topraktan kendisi küçük, sağlam bir çimen kulübe inşa etti—basit ama dayanıklı, çatısında duman çıkışı ve ahşap menteşeler üzerine takılı bir kapısı vardı. İşi zordu, günleri uzundu, ve sessiz geniş boşlukta yalnızlık onun tek sabit arkadaşıydı. Sonra bir gün, kulübesinin yanında yeni çevrilmiş toprakta çalışırken, açıklığın kenarında bir kadın belirdi. O, İngeborg'du—sağlam yapılı, dudağında yarık olan bir kadın, yükleri ve bir çift keçisiyle. Günlerce yürümüştü, yalnız yerleşimcinin hikâyeleri tarafından çekilmiş. Aralarında çok az söz değişti, ama sessiz anlaşmalarında ve birbirlerine attıkları bakışlarda yeni bir yaşam başladı. Kısa sürede, İsak'ın yalnız başına sahip olduğu küçük kulübe onların ortak evi oldu—Sellanraa'da gerçek bir başlangıç, bir kadının varlığı ve yeni hayvanların melemesiyle işaretlendi.

Yıllar geçtikçe Sellanraa'nın küçük yerleşimi gelişti, gerçek bir çiftliğe dönüştü. İlk çim kulübe yerini sağlam bir ahşap eve bıraktı, hayvanlar için hazır bir ahır dikildi, ve işlenen tarlalar iyi hasat verdi, ailei besleyip doyurdu. İsak ve İngeborg'un şimdi iki oğlu vardı: Eleseus ve Sivert, çiftliğin genişlemesiyle birlikte büyüyen güçlü çocuklar. Ama sevinç sık sık zorluk ve insani zayıflıkla gölgelendi. Bir kez, çaresizlik ve korku içinde—hele de çocuğun kendisinin de sahip olduğu yarık dudağa benzer bir kusuru vardı—İngeborg yalnız başına ölü doğum yaptı ya da doğumdan kısa süre sonra ölen bir çocuğu dünyaya getirdi, ve minik bedeni sessizce ormanın içine gömmüştü. Ama sırlar yüksek dağlarda nadiren gömülü kalır. Meraklı Oline, keskin gözleri ve daha da keskin diliyle olayı öğrenmiş, hikâyeyi yetkililere taşımıştı. Kısa süre sonra lensmann geldi, ve İngeborg alınıp götürüldü, İsak'ı oğulları ve çiftlikle yalnız başına baş başa bıraktı—sessiz omuzlarına ağır bir yük.

Üç uzun yıl boyunca Ingeborg, sakladığı sır için cezasını çekmek üzere Sellanraa'dan uzakta kaldı. Çocuklar boylanıp bağımsızlaştıkça, Isak yorulmadan çalışıp durdu; sessiz dağlar ve kendi katı kararlılığı tek tanığı oldu. Sonunda, özgür olup inşa ettiği hayata dönebileceği gün geldi. Uzun, kıvrımlı patikalardan evine doğru yürüdü; bohçaları hafif, kalbi ayrılığın yıllarıyla ağırlaşmış, ama yerini geri almak için sessiz bir kararlılıkla doluydu. Tanıdık açıklığa yaklaştığında onları gördü: Isak, evin yanında sabırla bekleyen, sağlam bir siluet, ve iki oğlu Eleseus ile Sivert, şimdi daha uzun ve daha zayıf, utangaçlık ve heyecanlı beklentiyle karışık bir duygusal durumda beklemekteydi. Görkemli bir buluşma yoktu, gözyaşlı bir kucaklaşma yoktu; bıraktığı hayata ve bekleyen ailesine basit, içten bir dönüş vardı. O evdeydi, daha yaşlı ve daha bilge, ama yaşadığı sınavdan kırılmamış.

Eleseus, büyük oğul, kardeşi Sivert'ten hiç benzemiyordu. Huzursuz bir zihni vardı, kitap ve öğrenmeye karşı doyumsuz bir açlığı, ve Sellanraa'nın sessiz ritimleri onu esir tutamıyordu. Dağların ötesindeki geniş dünya ona ısrarla çağırıyordu—okulları ve farklı bir yaşam için fırsatları olan uzak kasaba. Ebeveynlerinin sessiz endişelerine ve toprağa kalması için söylenmemiş arzularına rağmen, Eleseus orada kaderini aramaya kararlıydı. Keskin bir sabah, yeni ve biraz uyumsuz şehir kıyafetleriyle giyinmiş olarak, Sellanraa'dan uzaklaşan tozlu yolun üzerinde duruyordu. Annesi Ingeborg, gurur ve söylenmemiş bir hüzün karışımıyla onu izliyordu; Isak yanında duruyordu, yüzü ifadesiz ama kalbi söylenmemiş vedalarla ağır. Pratik ve köklü olan Sivert, kardeşini giderken izliyordu, belki de geniş dünyanın güçlü çağrısını tam olarak anlayamıyordu. Eleseus döndü, son bir kez el salladı ve uzun, kıvrımlı yolun aşağısına doğru ilerledi, evini ve onun tanıdık ritimlerini geride bırakarak.

Yüksek platolar­ın sakin yaşamı kısa sürede maden zenginliğinin cazip vaadi tarafından sarsılıp atıldı. Dağlardaki bakır söylentileri uzak yakın yerlerden arama kurtlarını ve işadamlarını çekti, ve çok geçmeden Sellanraa'nın yakınlarında bir maden işletmesi kuruldu. Bir zamanlar sessiz olan tepeler şimdi kazı, çekiç darbesi ve bağırışların kesintisiz sesleriyle yankılandı, endüstrinin bir gürültü patırtısı. Aceleyle inşa edilmiş yeni evler ortaya çıktı, bir genel mağaza kapılarını açtı, ve para akıp gelmek başladı, çiftçilerin basit ekonomisini hızla değiştirdi. Isak, daima toprağın evladı olan bir adam, bu gelişmeleri kuşkulu bir gözle izledi, geçici zenginliğin üstüne değişmez toprağı koydu. Komşusu Aksel ise yakın fırsatları gördü ve ilgisini çekti, genç Barbro ise Brede'nin canlı kızı, yeni yüzlere ve hareketli heyecana tamamen büyülendi, modern yaşam tarzlarına ve yeniliğin çekiciliğine çekildi. Maden, sakin vadiye yeni bir yaşam türü ve yeni bir sorun türü getirdi.

Maden tarafından getirilen yeni hayat, beraberinde gölgeler ve kederleri de getirmişti. Genç Barbro, geçici işçilere ve heyecana çekilerek kendini ciddi bir belaya soktu. Geniş çöllükte yalnız ve çaresiz, gizlice doğum yaptığı çocuk ya ölü doğdu ya da doğumdan hemen sonra öldü. Utanç, korku ve çaresizlik içinde ezilen Barbro, küçük, cansız bedenini yapraklara sarıp ormanın derinliklerinde, yosunlu bir kayanın ve ince akan bir derenin yakınında ıssız bir yere bıraktı. Tuzaklarını kontrol etmek için ormanı dolaşan ve her gizli köşesini tanıyan Isak, bu korkunç sırrı tesadüfen buldu. Ömrünce çöllerde yaşamış olsa da onun kalbi, bu zavallı kız için merhamet doluydu. Toplumun ona yapacağı acımasız yargıyı biliyordu. Kimseye bir söz söylemeden, yumuşak toprağa küçük, sığ bir mezar kazdı, bebeği içine yatırdı ve yapraklarla toprağı üzerine örtüp hiçbir iz bırakmadı. Barbro'nun sırrını sessizce taşıdı, onun kaderini zalim ve affetmeyen dünyadan koruyarak.

Eleseus şehirde uçucu hayallerin peşinden koşarken, küçük oğul Sivert, Sellanraa'nın bereketli toprağına derinden kök salmıştı. Babasının toprakla ve onun ritimleriyle olan derin bağlantısını miras alan güçlü, güvenilir bir adam olarak büyüdü. Her mevsim geçtikçe, işlenen tarlalar daha da genişledi ve artan mahsüller büyüyen topluluğu besleyip durdurdu. Sivert'in hayatı basitti, çalışkandı ve derin bir tatmin içindeydi—toprağın dürüst emeğinde bulduğu bir yaşam. Gençliğindeki sıkıntılardan ve taşıdığı acı sırdan sonra çiftçilik hayatının sabit ritimine yerleşen Barbro ile evlendi; o, artık çalışkan ve yetenekli bir eş olmuş, onun yanında çalışıyordu. Komşuları Aksel'le—Barbro'nun kız kardeşiyle evli olan—birlikte zengin toprağı işlediler; hayatları ekim ve hasat döngüsünün zamansız ritmine bağlı kalmıştı. Sellanraa yalnızca bir çiftlik değildi; toprağın ve onu seven insanların dayanıklı gücüne tanıklık eden, istikrarlı büyüme ve sessiz azmin bir yeri, yüksek platolar'ın gerçek gücünü somutlaştıran bir yerdi.

Bakır madeninin patlaması, insanın geçici hırsının bir simgesi olarak, uzun sürmedi. Cevher damarları inceleşti, pazar fiyatları keskin biçimde düştü ve hızlı zenginlik vaadine kapılan işçiler, geldikleri kadar çabuk ve sessizce gittiler. Bir zamanlar hareketli faaliyet ve yüksek hırsın merkezi olan maden, şimdi ıssız bir halde duruyordu; aceleyle inşa edilen binalar harap olmuş, yaraları ısrarcı bir şekilde doğa tarafından yeniden ele geçiriliyordu. Kasabada kalıcı bir başarı ya da gerçek bir mutluluk bulamayan Eleseus, hayal kırıklığına uğramış ve girişimlerinden yorgun olarak sessiz yüksek platolarına geri döndü. Babasıyla, İsak'la birlikte ıssız maden sahasında yürüdü; geride bıraktığı verimli çiftlikle keskin bir tezat oluşturuyordu. Terk edilmiş işletmelerin derin sessizliği, insanın büyük planlarının geçici doğası ile toprağın sabit, dayanıklı büyümesi arasındaki farkı açıkça ortaya koyuyordu; bu ders, manzaranın kendisine kazınmıştı.

Yıllar Isak ve Ingeborg'un yüzlerine derin çizgiler oymuştu, ama sevdikleri çiftlik Sellanraa hiç olmadığı kadar gelişiyordu. Barış ve refah cenneti olan bu yer, bir ömür boyunca süren dürüst çalışmanın ve toprağa sarsılmaz inancın canlı bir tanığıydı. Çocuklarının yolları ayrılmıştı; kimi topraklarda kalmış, kimi geniş dünyaya açılmıştı, ama Sellanraa'nın kalbi kurucularıyla birlikte sağlam kalmıştı. Artık yaşlı ve adımları ağır olan Isak ve Ingeborg sık sık verandalarında oturur, kendi elleriyle temizleyip yetiştirdikleri geniş tarlalara bakıp durarlardı. Bir zamanlar vahşi olan dağ yamaçları şimdi ekin dolu, canlı bir miras haline dönüşmüştü. Onlar yalnızca çorak bir toprakla başlamışlardı, ama elleriyle ve yürekle oradan yaşam ve bereket çıkarmışlardı. Toprak vermişti, onlar almışlardı; bu bağ toprağın kendisi kadar eski ve dayanıklıydı. Toprağın büyümesi ve hayatlarının derin büyümesi yüksek yaylaların sessiz gücünde sonsuza dek iç içe geçmişti.