Gulliver's Travels — Türkçe okuma
Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.
Lemuel Gulliver bir gemi hekimiydi ve denizi seviyordu, deniz ise onu her zaman aynı şekilde sevmezdi. Bir sefer, Antelope adlı gemisi kara uzak bir yerde korkunç bir fırtınaya yakalandı. Rüzgar yelkenleri parçalara ayırdı, dalgalar direklerin üstüne çıktı ve sonunda gemi kayalara çarptı, karanlık suda parçalanıp dağıldı. Gulliver denize atıldı, diğer herkes gibi, ama ötekilerin aksine o yüzmeye devam etti, kolları neredeyse hareket etmeyene kadar. Artık yüzemeceğini sandığı tam o anda ayakları kuma değdi. Karanlıkta ve kendi yorgunluğunun içinde ne kadar ileri gittiğini bilmeden, bir sahile tırmandı ve kuru zemine yattı. O kadar yorgundu ki neredeyse hemen uyuya kaldı, dünyanın neresine gelip yatmış olduğunu hiç bilmeden.
Gulliver uyandığında güneş yüksekte idi ve yüzüne sıcak vuruyordu, ama hareket edemiyordu. Kolları, bacakları ve uzun saçları bile ince iplerle yere sabitlenmişti, her yöne gergin bir şekilde çekilmişti. Garip bir küçük ses duydu ve başını kaldırabildiği kadar kaldırdığında, olağanüstü bir şey gördü. Göğsünün üzerinde yürüyen, eli kadar boylu bir insan vardı — düzgün bir ceket giymiş, minik bir yay taşıyan küçük bir adam. Düzinelerce bu tür küçük insan etrafında kumun üzerinde durmuş, birbirlerine hızlı ve yüksek sesle konuşuyorlardı; Gulliver anlayamadığı bu dili. Daha fazlası da onun yanlarına inşa ettikleri küçük merdivenlerden tırmanarak geliyordu. Gulliver o kadar şaşkındı ki, uzun bir an hareketsiz yatıp sadece baktı, ve küçük insanlar da tam olarak onun kadar şaşkın bir şekilde ona geri baktılar, ondan olduğu kadar onlardan da hayrete düşmüşlerdi.
Liliputlular Gulliver'in tehlikeli olmadığına karar verdiler ve birçok gün sonra ona oturabileceği kadar halatlarını gevşettiler, ancak bacağına sıkı bir zincir takılı kaldı ki uzağa gidemesin. Onu yüzlerce atlarının çektiği büyük tekerlekli bir platform üzerinde başkentlerine götürdüler ve denizden çıkıp gelen bu devasa adamı barındıracak kadar büyük olan kapıların yakınındaki eski bir tapınağa zincirlediler. Orada her gün küçük insanlardan oluşan kalabalıklar onu görmek için geldi, ve Liliput İmparatoru'nun kendisi denizden çıkıp gelen bu devı görmek için geldi. İmparator, uzun bir taç taşıyan, keskin yüzlü, gururlu küçük bir adamdı ve Gulliver'i dikkatle inceledi, ona Liliput dilinde soru soru sordu; Gulliver yavaş yavaş bu dili öğrenmeye başladı. Zamanla İmparator bu garip devı o kadar sevdi ki ona İnsan-Dağ adını verdi ve sarayda neredeyse başka herkesten daha çok ona güvendi.
Lilliput, karşısındaki suların öbür yanında yer alan Blefuscu İmparatorluğu ile savaş halindeydi ve İmparator Gulliver'den yardım istedi. İki ülke arasındaki kanal, herhangi bir Lilliput gemisini batıracak kadar derindi, ama Gulliver için göğsünün derinliğinden fazla değildi. Doğruca suya girdi, arkasında büyük bir çengelli ip demeti çekerek yürüdü. Blefuscu filosunun tamamı onu gelişini seyrederken ok yağdırdı; oklar ona iğne gibi batsa da onu durduramadı. Düşman gemilerine ulaştığında, her birinin baş kısmına bir ip bağladı, sonra basitçe döndü ve Lilliput'a doğru geri yürüdü. Arkasında suyun içinde elli gemiden oluşan tüm düşman filosunu çekerek götürdü. Kıyıdan seyreden Lilliputlular gördüklerini zar zor inanamadılar. Tek bir öğleden sonra içinde Gulliver, Lilliput için savaşı kazanmıştı; hiçbir taraftan kimse ölmemişti ve İmparator, Dağ-İnsan'ından son derece memnun oldu.
Gulliver'ın şanssı uzun sürmedi. Lilliput sarayındaki kıskanç soylular İmparatoru ona karşı kışkırtmaya başladılar — kimisi Gulliver'in sarayda bir yangını söndürmek için suyu fırlatarak ateşin yanmasına izin vermek yerine bu yolu seçtiği için öfkeliydi, kimisi de İmparator'un ona gösterdiği ilgiyi kaldıramıyordu. Gizlice, saray Gulliver'i tüm bunlar için ağır şekilde cezalandırmaya karar verdi. Ama sarayda ona dost olan birisi planı öğrendi ve gece yarısında onu uyarmaya geldi, özgürlüğünü değer veriyorsa hemen kaçması gerektiğini söyledi. Gulliver bunu iki kez duymayı beklemedi. Şafaktan önce başkenti terk etti ve kıyıya doğru yollandı, sonra kanalı bir kez daha geçti, bu sefer Blefuscu'ya gitti. Orada, bir zamanlar savaşlarını bitirmelerine yardım etmiş olan adamı minnettar Blefusculuların sıcak karşılaması beklemekteydi. Onların yardımıyla Gulliver eski bir tekne buldu, onu onardı ve sonunda evine doğru yelken açtı, her iki küçük krallığı geride bırakarak.
Gulliver eve dönmek için yola çıktı, ama çok geçmeden bir sonraki yolculuğunda gemisi yolundan sapmış, su aramak için mürettebat ayrılırken kendini yeni bir kıyıyı keşfetmeye gönderdi. Tekneye dönmeden önce, gemi arkadaşlarının sığ sularda onları kovalayan korkunç bir devden kaçarak kürekle uzaklaştığını gördü ve dehşetle anladı ki bu topraklar kendisinden on bir kat daha büyük devlerle doluydu. Bir buğday tarlasının sapları arasına kaçıp saklandı, ama burada buğday başı kırk feet yüksekliğinde dikiliydi ve her sap bir ağaç gövdesi kadar kalındı. Çıkış yolunu bulmaya çalışırken, yer sarsıldı ve kocaman bir çiftçi tarlada belirdi, dev bir orakla buğdayları biçerek ileriye doğru yürüyordu. Gulliver gücü yettiğince bağırdı ve tam o anda, orak inmeden hemen önce, çiftçi onu duydu ve ayaklarının dibinde çığlık atan bu garip küçük yaratığı görmek için eğildi.
Çiftçi Gulliver'i evine götürdü ve ailesine gösterdi. Genç kızı Glumdalclitch hemen onu bakmaya başladı; ona minik elbiseler dikti, yumuşak bir yatak hazırladı ve sanki kendi küçük çocuğuymuş gibi onu dikkatle koruyup kolladı. Küçük adamın haberi çabucak yayıldı ve kısa süre sonra Brobdingnag Kraliçesi onun hakkında duydu. Onu görmek istedi. Gulliver'den o kadar hoşnut oldu ki çiftçiden hemen satın aldı. Tek şartı vardı: Glumdalclitch onunla birlikte gelecek ve bakımını sürdürecekti. O günden sonra Gulliver kraliyet sarayında yaşadı. Glumdalclitch'in ona özel olarak yaptırdığı bir seyahat kutusunda taşınırdı. Kral ve Kraliçe'nin yemeklerinde sık sık masanın üzerine konurdu ve orada kendi küçük vatanı hakkında onların merak ettikleri sayısız soruya cevap verirdi. Özellikle Kral, onu yakından sorgulamaktan hoşlanırdı; kendi dünyasından çok farklı olan bu dünya hakkında Gulliver'in anlattığı her şeyi zihninde çevirip dönerdi.
Bir gün Gulliver, denize bakan bir pencere pervazında duran seyahat sandığının içinde yalnız başına dinlenirken, muazzam bir yırtıcı kuş aşağıya dalarak sandığı pençeleriyle yakaladı. Kuş sandığı yemek sanarak alıp gökyüzüne taşıdı, kimse bunu engelleyemedi. Gulliver, kuş gökyüzüne doğru yükseldikçe sandığın içinde yuvarlanıp durdu. Brodbingnag kıyılarının üzerinden geçtiler, açık denize çıktılar. Artık Gulliver'in altında sadece dalgalar vardı. Küçük sandığının kenarlarına sıkı sıkıya yapışmış, muazzam kanatların her çırpışında sandığın sallanıp sarsıldığını hissediyordu. Kuşun onu nereye götürdüğünü, bir daha bulunup bulunmayacağını bilmiyordu. Sonra birdenbire kuş gökyüzünde başka bir şey tarafından korkutuldu, pençesini gevşetti ve sandığı bıraktı. Sandık havada düşüp denize büyük bir çağıltıyla çarptı. Dalgaların üzerinde sallanmaya başladı, Gulliver hâlâ içinde güvenle kapalı kalmıştı.
Gulliver'ın kutusu açık denizde çok uzun bir süre boyunca dalgaların içinde yükselip alçalarak sürüklendi. İçeriden çığlık atıp seslenmeye devam etti, umudu hiç tükenmedi ki birisi, herhangi birisi onu duyabilir mi diye. Sonunda dışarıdan yeni sesler duydu — sıradan insan sesleri, İngilizce konuşan sesler — ve kutuyu sudan çıkarıp yukarı kaldırdıklarını hissetti. Bir İngiliz gemisi denizin ortasında tuhaf bir şekilde yüzen kutuyu fark etmiş, yanına yaklaşmış ve araştırmaya karar vermişti. Geminin denizcileri kutuyu açtıklarında içinde Gulliver'ı buldular — baştan aşağı ıslanmış ama hiç bir şekilde yaralanmamış — ve kendi boyutunda yüzler görmekten söylenemeyen bir sevinçle dolmuş. Gemi yolculuğu sırasında onlara bütün olağanüstü hikâyesini anlattı: Lilliput'un küçük halkından, Brobdingnag'ın devlerinden. Denizcilerin bazıları söylediklerinin bir kelimesine bile inanamasa da, onu kurtarabilmiş olmaktan mutlu oldular ve sonunda İngiltere'ye doğru yol aldılar.
Sonunda gemi bir İngiliz limanına girdi ve Gulliver rampadan iniş yaparak katı, sıradan toprağa ayak bastı. Çok uzun zamandır ilk kez kendi boyundaki insanlar arasında bulunuyordu. Eve gitti, karısı ve ailesi onu bir daha göremeyeceklerinden korkmuşlardı. Bir süre Gulliver kendi ocağının başında oturarak başına gelenleri hepsine anlattı — onu kuma bağlayan küçük insanları, kendisine Dağ-Adam adını veren İmparatoru, bir kanalı geçerek bitirdiği savaşı, onu harika bir varlık olarak tutan devleri ve onu sonsuza dek götürüp götürecek olan / neredeyse götürecek olan büyük kuşu. Herkes bunu kabul etti: bu, bir denizci tarafından denizden eve getirilen en garip hikâyeydi. Gulliver sonradan başka garip ülkelerde yeni maceralar yaşayacak olsa da, şimdilik evde olmaktan, güvende olmaktan ve yine kendi gerçek boyunda olmaktan memnundu.