The Awakening — Türkçe okuma
Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.
Grand Isle'deki Madame Lebrun'un pansiyonunda, Körfez sabahları meşelerin altındaki ahşap evleri dolduran misafirlere aittir. Léonce Pontellier her gün yaptığı gibi ana evin verandasında gazetesiyle oturmaktadır; kafeste bir papağan ile bir daldırgan kuşu yakında birbirlerine sataşmaktadırlar. Edna plajdan Robert Lebrun'la çıktığında, şemsiyesi güneşe karşı işe yaramaz bir açıyla tutulmuş, cildi güneşten yanmış halde, Léonce gazeteyi indirir ve onu bir an hasar görmüş bir mülkü inceler gibi inceler. Bunu söyler, kötü niyetli olmaksızın. Edna sadece yanmış ellerini kaldırır ve güler. Yazlarının olağan ritmi budur: Léonce sigarası ve mektuplarıyla, çocuklar hemşireyle çimlerin üzerinde dolaşırken, ve Robert, her zaman olduğu gibi, Edna'nın bulunduğu yerde bir sebep bulur. O verandadaki hiç kimse henüz hiçbir şeyin başladığını bilmez.
O yaz boyunca Edna yüzmeyi denemiş, başarısız olmuştu; diğer yüzücülerin yanında sıçrayıp tutunmuş, ders hiçbir zaman tam olarak verimli olmamıştı. Sonra bir gece, misafirler plajın yukarısında bir yerlerde şarkı söylerken ve Körfez ay ışığı altında düz ve gümüş gibi uzanmışken, içinde bir şey birdenbire gevşedi. Kendini suyun üstünde tutabileceğini keşfetti. Pansiyondaki hiçbir kadının yüzmediği kadar uzağa, küçük yüzücü sürüsünün ötesine, açık suya ve onun ötesindeki boş karanlığa doğru yüzmek istedi; birkaç vuruş boyunca hissettiği şey hiç yaşamadığı bir şey gibiydi — kendi gücü, kendi iradesi onu taşıyordu. Sonra birdenbire bir tür korku onu ele geçirdi: kıyı imkânsız derecede uzak görünüyordu, kolları zayıflamış gibi geldi, ve bir an kendisinin hiç geri dönemeyebileceğine inanmıştı. Suyun içine doğru mücadele ederek ilerledi, titreyen vücuduyla, sonunda sığ suda durdu ve kendi nefesini sakinleştirmeye çalıştı.
Edna ile Robert bir Pazar günü küçük Chênière Caminada adasına tekne ile geçtiler, erken saatli ayine katılmak için. Dar ve sıcak kilisede, Latin duasının monoton sesi ve insan kalabalığı onu bunaltınca, ayin bitmeden önce dışarı çıkarılması gerekti. Robert onu bunun yerine adada yaşayan yaşlı bir kadının kulübesine götürdü; orada temiz bir yatak ve güneşten uzak, panjurlu bir oda vardı. Ona öğleden sonra teknesi için onu uyandıracağını söyledi, ama bunun yerine bütün gün boyunca uyumasına izin verdi. Edna sonunda uyandığında öğleden sonra geç saatleri idi; saatler değil, çok uzun bir zaman uyumuş olduğunu hissetti ve uyanıp kendisinin farklı, daha açlıklı, daha kendi halinin bir versiyonuna dönüştüğünü fark etti. Açlıkla yedi, ekmek ve şarabı hayatının ilk gerçek yiyeceği gibi hissetti ve dışarıda bir ağacın altında onu sabırla bekleyen Robert'i buldu.
Pansiyona döndüğünde Robert'a bir mektup geldi ve o akşam yemeğinde, neredeyse hafif bir tavırla, iş için Meksika'ya gideceğini duyurdu. Bunun ötesinde gerçek bir neden vermedi ve Edna'nın bir açıklamaya ihtiyacı olduğunu düşünmüyordu. İki gün sonra gitmişti. Pansiyonun küçük hanedenin tamamı, sabah teknesiyle onu uğurlamak için rıhtıma indi — Léonce de aralarında, onun elini sıkıp başarılar diledi, çocuklar rıhtımdan el salladı. Edna kalabalığın içinde biraz uzakta durdu, tek bir seyahat çantasıyla gemiye binen onu izledi, aslında hissettiği şeyi sesle ifade edebilecek hiçbir söz bulamadı. Tekne karaya doğru uzaklaşırken gemi güvertesinden bir kez el salladı, sonra da onun olduğu yerde sadece boş kahverengi su kaldı ve pansiyonun sıradan işleri etrafında hiç bir şey olmamış gibi devam etti.
Sonbahar için New Orleans'a dönen Pontellierler, Esplanade Sokağı'ndaki evlerinde oturuyorlardı. Salı günleri Edna'nın kabul günüydü — her haftanın o bir öğleden sonrasında, Creole toplumunun tüm küçük dünyası onu evde, düzgün giyimli, düzgün tavırlarıyla ziyaretçileri kabul etmeye hazır bulacağını bekliyordu. Bir Salı günü, çok önceden planlamamış olarak, Edna basitçe dışarı çıktı. Oturma odasını boş bıraktı, hizmetçiye kapıda ziyaretçileri geri çevirtmesini bıraktı. Léonce akşam eve gelip olanları duyduğunda, kızgın değil, gerçekten şaşkındı. Böyle şey yapılmazdı, insanlar konuşurdu, iki kez geri çevrilen ziyaretçiler genellikle üçüncü kez gelmezdi. Usulca ona nerede olduğunu ve salonun neden boş kaldığını sordu. Edna'nın ona verebileceği gerçek bir mazareti yoktu — sadece sade gerçek: içeride kalmak istememiş, bu yüzden içeride kalmamıştı.
Edna artık sık sık çıkıyordu Mademoiselle Reisz'in yaşadığı, dar üst kat odalarına. Müzik notalarının yığınları arasında, odanın yarısını işgal eden güzel bir piyano yanında yalnız yaşayan yaşlı kadının yanına. Kısmen piyanonun çalınışı için gidiyordu — müzik onu genellikle etkilediğinden çok daha derinden sarsıyordu — kısmen de Mademoiselle Reisz'in Meksika'daki Robert ile mektuplaşmaya devam ettiğini, Edna yeterince açık bir şekilde sorduğunda bazen bir iki satırı yüksek sesle okuduğunu bildiği için. Mademoiselle Reisz onu çalarken yakından izliyordu, hiçbir şeyi kaçırmıyordu. Edna'nın yüzünün belirli pasajlarda nasıl değiştiğini görmüyordu değil. Mektuplar hakkında sorduğu zaman aslında ne sorduğunu anlıyordu. Onu pohpohlamıyordu. Bunun yerine ona açıkça söylüyordu: yaşamdan sıradan payından daha fazlasını istemenin insana genellikle ne kadara mal olduğunu, ve bunu denemişlerin çoğunun, düş kırıklığı geldiğinde buna dayanacak kadar güçlü olmadığını.
Léonce New York'ta iş için yokken, Edna kendine ait küçük bir ev kiraladı, Esplanade Caddesi'ndeki evden birkaç sokak uzağa, ve sessizce oraya taşındı, kimseye önceden haber vermedi. Evinin az sayıdaki odalarını sadece kendisini memnun etmek için döşedi, uygun bir atölye köşesi kurdu ve ilk kez, ciddi bir şekilde resim yapmasına kendini verdi. Şehrin çekici, boş geçen genç bir adamı olan Alcée Arobin, bir süredir onu ziyaret etmekteydi, buraya da düzenli olarak gelmeye başladı ve kısa sürede ziyaretçi olmaktan öte bir şey oldu. Edna kendine onu sevmediğini söyledi. Kendisine söylediği şey, yaşamında bir kez olsun tamamen kendisine ait olmak ve günlerini ya da duygularını nasıl harcadığı konusunda kimsenin izni istemekten vazgeçmek istediğiydi.
Adèle Ratignolle'nin zamanı geldiğine dair haber ulaştı ve Edna, eski bir sözünü hatırlayarak hemen yanına gitti. Bütün o uzun, zorlu doğum gecesinde onun yanında kaldı. Bu doğum Edna'nın daha önce gördüğü herhangi birinden daha zorlu geçti ve sonunda her iki kadın da bitkin düştü. Sonrasının yorgun sessizliğinde, Adèle başını yastıktan zar zor kaldırarak Edna'nın elini tuttu ve ona, gerçek bir aciliyet içinde, kendi hayatıyla ne yapmaya karar verirse versin, çocuklarına karşı olan sorumluluğunu unutmamasını yalvardı. Edna düzgün bir şekilde cevap verebilmeden ya da kendi yüzünü kontrol edebilmeden, doktorun son sözünü almak için gece içinde dışarı gönderildi ve Adèle'nin yalvarışı yanıtsız kaldı.
Karanlık sokaklarda yalnız yürüyerek eve dönerken, Adèle'nin yanında geçirdiği uzun gecenin şokunu hâlâ taşıyarak, Edna kendi küçük evinin verandasında Robert'ı buldu — Meksika'dan hiç haber vermeden dönmüştü. Aylar süren mektuplar ve sessizlikten sonra sonunda açıkça konuştular. Robert, uzakta olduğu bütün süre boyunca onu sevdiğini, bunun ne anlama geldiğiyle yüzleşmek yerine kaçtığını söyledi. O veranda lambasının ışığında, bir an için aralarında gerçekten bir şeyler mümkün olabilir gibi göründü. Edna, Adèle hakkında haber göndermek için kısaca ayrıldı, dönüp geldiğinde Robert gitmişti. Masanın üstünde, onun yerine, kısa bir not vardı.
Edna mevsim dışında, yalnız başına Grand Isle'ye geri döndü. Pansiyon kapalıydı, meşe ağaçlarının altındaki kulübelerde yazlık misafirler çoktan gitmiş bulunuyordu. Günün son ışığında aynı sahile yürüdü, kıyafetlerini kumun üzerine bıraktı—tam da bir gün yapacağını söylediği şekilde—ve suya girdi. Körfez serin ve tenhaydı, her zaman olduğu gibi yumuşak bir şekilde onu sardı. Dümdüz açık suya doğru yüzdü, daha önce hiç yüzmediği kadar ileri gitti. Kolları yorulana, kıyı çok uzakta kalana kadar yüzdü. Sonra da daha da ileri, arkasında hiçbir şey kalmayana kadar.