Clever Gretel — Türkçe okuma

Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.

Küçük bir kasabanın kenarında, düzenli bir evde Gretel adında bir aşçı yaşıyordu. Zeki, çabuk hareket eden ve kırmızı topuklu ayakkabılarından oldukça memnun bir kadındı. Bir akşam efendisi onu mutfak kapısında bulup geldi ve o gece akşam yemeğine bir misafir geleceğini söyledi. "Gretel," dedi, "bana iki güzel tavuk hazırla, zarif bir şekilde, çünkü misafir ağırlayacağız." Gretel eğilerek selam verdi ve hemen bununla ilgileneceğini söyledi, sonra tencereye koymak için hazır tuttuğu iki dolgun tavuğu almaya gitti. Akşam havası serindi ve avlunun ötesindeki sokak zaten alacakaranlığın maviliğine bürünüyordu. Gretel'in en sevdiği şey biraz yemek pişirmek ve birisi için yemek hazırlamaktı, ve hemen içeri girdi, mırıldanarak, ateşi tutuşturmak ve çertayı döndürmeye başlamak için.

Mutfakta Gretel güzel bir ateş yaktı ve iki tavuğu çertitin üzerinde döndürmeye başladı. Arada sırada sos çekerek, derisinin altın sarısı ve çıtır olmasını sağladı. Bu işin en sevdiği kısmıydı — kızartma etin kokusu, yağın çıtırtısı, duvarların üzerindeki sıcak turuncu ışık. Tavuklar dönerken güzelce kızarmaya başladılar ve kısa sürede bütün mutfak öyle güzel koktu ki Gretel'in karnı guruldadı. Pencereye baktı. Akşam yemeği zamanı yaklaşmıştı ve misafir, kim olursa olsun, hâlâ gelmemişti. "Çok geçmeden hazır olacaklar," dedi kendi kendine, çertitin daha hızlı döndürürken, ve zaten iyi tavukların bozulmasının yazık olacağını düşünüyordu.

Avluda usta huzursuzlanmaya başladı. Tavuklar kesinlikle yakında hazır olacaktı, ama konuğun şu ana kadar yolda hiç bir iz yoktu. Bahçe kapısına kadar yürüdü ve kapıya yaslanarak, önce bir tarafa sonra öbür tarafa baktı, ama yol her iki yönde de boştu — ne şapka, ne baston, ne de adım sesi. "Nereye gitti acaba?" diye mırıldandı usta, parmağını kapı direğine vurarak. Sonunda karar verdi. Konuk akşam yemeğine gelmeyecekse, akşam yemeği de konuğu bulmaya gitmek zorundaydı. Kapıyı dikkatle kilitledikten sonra ziyaretçisini getirmek için kendisi de yolun aşağısına doğru yürümeye başladı.

Usta gittikten sonra Gretel mutfağın tamamına sahip oldu. Sıcak ateşin yanında bu kadar uzun süre durmak onu çok sıcak ve çok susuz bırakmıştı. "Bir aşçı çok çalışır," diye düşündü, "ve çok çalışan bir aşçı içecek bir şey hak eder." Mum alıp dar taş merdivenlerden aşağı inerek, duvarlar boyunca fıçıların sıralandığı serin ve loş bodrum katına gitti. En iyi fıçıdan bir testiye doldurdu, kaldırıp kendine neşeyle, "Sana şerefe, Gretel," dedi ve uzun, doyurucu bir yudum içti. Tat o kadar güzeldi ki, bir iyiliğin başka bir iyiliği hak ettiğine karar verdi ve derin bir yudum daha içti. Sıcak ve kendinden memnun hissettiği için ağzını sildi, mumunu aldı ve tavuklarına bakmak için merdivenlerden yukarı çıktı.

Mutfakta Gretel, şişi ateşten aldı ve tavukları bir kez daha yağlamak için eğildi. Onlardan yükselen koku öylesine zengin ve öylesine güzeldi ki, biraz tatmadan edemedi. Parmağıyla bir kanadına dokundu ve yaladı, o kadar lezzetliydi ki kanadın yanıyor olması gerektiğini ve bozulmadan önce mutlaka yenmesi gerektiğini düşündü. Böylece kanadı kesti ve masada oturarak her lokmayı zevkle yedi. Elbette diğer kanat tek başına çok garip görünecekti, o yüzden onu da yedi. Her iki kanat da gittikten sonra, o tavuğun geri kalanını da boşa harcamaya değer görünmedi — böylece, memnun bir iç çekerek, Gretel oturdu ve ilk tavuğun tamamını, son kemiğine kadar yedi.

Ellerini silerek Gretel mutfak penceresine gitti ve yüzünü cama yaklaştırarak karanlık sokağa baktı ve efendisinin ya da misafirinin herhangi bir işareti için karanlık sokağa baktı. Ama sokak sessiz ve boştu; uzakta sallanıp duran bir fener bile yoktu. "Pekâlâ," dedi kendi kendine, "eğer gelmiyorlarsa, ne zaman geleceklerini kim bilebilir? Belki başka bir yere uğramışlardır." İkinci tavuk hâlâ çevirmede sıcak oturuyordu ve güzel pişmiş bir tavuğun misafirler gelmeyebilir diye soğuyup katılaşmasına izin vermek gerçekten yazık görünüyordu. Böylece hafif bir omuz silkişi ve boş sokağa son bir bakış atarak, Gretel pencerenin yanına oturdu ve ikinci tavuğu da, son lokmaya kadar, büyük bir zevkle yedi.

Sonunda usta hızlı adımlarla sokaktan geri döndü — ve bu sefer yalnız değildi, çünkü yolda misafirini bulmuş ve yanında getirmişti; misafir kapıda şapkasını düzeltmek için bir an durmuş olsa da. İyi bir izlenim bırakmak için istekli olan usta, Gretel'e seslenip akşam yemeğini çabuk hazırlamasını söyledi, sonra ön kapının taş basamaklarına oturdu. Tavuklar için büyük bıçağı iyi bilenmek üzere, taşı üzerinde dikkatle ileri geri çekerek, sürekli bir hışıltı sesiyle bıçağı biledi. Güzel bir kızartma yemeği ve iyi bir misafir düşüncesiyle o kadar memnundu ki, ne kadar uzun süre orada bilediğini fark etmedi bile; lamba ışığında bıçak gittikçe keskinleştikçe, kendi kendine memnun bir şekilde mırıldanıyordu.

O sırada kapıya kibar, dikkatli bir şekilde vuruldu. Gretel koşarak kimin olduğunu görmek için gitti ve basamakta duran misafiri buldu; şapkasını tutuyordu ve sinirli sinirli gülümsüyordu. Ama onu içeri almak yerine, Gretel yaklaştı ve dudaklarına parmağını bastırdı. "Çıt, çıt!" diye acele bir fısıltıyla uyardı. "Buradan hemen kaç! Efendim seni akşam yemeğine davet etti, doğru — ama aslında yapmak istediği şey her iki kulağını da kesmek, şu an bıçağını bilerken dinle!" Misafir, köşenin arkasından bıçağın sabit bir şekilde çıkardığı sesi duyunca, tek bir soru sormayı beklemedi. Döndü ve basamakları hızla inip karanlığa doğru koştu, bacakları ne kadar hızlı taşıyabilirse o kadar hızlı gitti; çok dar bir kurtulıştan kurtulduğundan tamamen emindi.

Misafir karanlığa çekilir çekilmez Gretel efendisinin yanına koştu ve misafirin ne kadar kötü davrandığını haykırarak anlattı — iki ızgaralı tavuğu doğrudan tabaktan kapıp kaçıp gittiğini! Efendi çok hayal kırıklığına uğradı, çünkü artık kendi akşam yemeği için hiçbir şey kalmayacaktı. Elinde hâlâ bıçağı tutarak — yapamadığı oyma işinden — kaçan misafirin peşinden seslenmeye başladı: "Sadece bir tane! Sadece bir tane!" Yani iki tavuktan en azından birini kendisine bıraksın diye. Ama misafir, Gretel'in kulaklarından bahseden uyarısını hatırlıyor ve başka bir şey duymuyordu. Daha hızlı koştu, hiç böyle koşmamıştı, ta ki ay ışığında parlayan yolda gözden kaybolana kadar.

Sonunda usta, nefesi tükenmiş ve misafiri yakalayamayacağını anlayarak peşini bıraktı. Konuk, şapkasını bir elinde sıkıca tutarak gecenin içinde tamamen ortadan kaybolmuştu. Yorgun ve hayal kırıklığına uğramış olan usta, karanlık sokaktan yavaş yavaş eve doğru yürüdü. Boş bir masayı nasıl açıklayacağını bilemiyordu. Avludan geçip mutfak kapısından içeri girdiğinde, orada Gretel oturuyordu — tamamen sakin ve memnun, hiçbir tavuk görünüşünde yoktu ve yüzünde en ufak bir suçluluk belirtisi bile yoktu. Sonuçta o akşam yapacak başka bir işi yoktu — kendisini rahat bir şekilde yerleştirdi ve efendisini kendi başına bıraktı. Usta, akşam yemeğinin ne olduğunu merak etmeye devam etti.