Hans in Luck — Türkçe okuma
Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.
Hans yedi yıl boyunca efendisine hizmet etmişti—sürüş mevsimlerinde ve hasat zamanlarında, sert kışlarda ve kısa yazlarda—ve nihayet hizmet süresi sona ermişti. "Hans," dedi efendi, avluda demirci ocağının yanında durarak, "benim için iyi ve sadakatle çalıştın, böyle bir hizmet güzel bir ödülü hak ediyor." Elinde Hans'ın kendi kafası kadar büyük bir altın parçası çıkardı ve onu Hans'ın kollarına koydu. Hans onu bir kumaşa sarıp omzuna attı, tozlu yolda annesinin köyüne doğru yürümeye başladı. Kalbi hafif, adımları hızlıydı. Altın taşıdığı her şeyden daha ağırdı, ama bunu hiç umursamadı. Çünkü her adım onu eve yaklaştırıyordu ve o sabah, bütün dünyada kendisinden daha şanslı bir adamın olmadığından emindi.
Hans uzun yolu boyunca ilerledi, ve omzunda taşıdığı altın her mil geçtikçe daha ağırlaşıyor, acı verecek kadar sıkıştırıyordu. "Keşke bir atım olsaydı," diye düşündü, "yürümek yerine binebilirdim, hiç yorulmam." İşte o sırada neşeli bir atlı yolda tıkırtıyla geliyordu, eyerde rahat ve dik oturmuş. "Ah, keşke sen gibi binebilseydim," diye Hans bağırdı. "Öyleyse neden yürüyorsun?" diye atlı gülerek sordu, atını yavaşlatarak. "Benimle değiş — atımı altınına — ve yolun geri kalanını binip gidersin." Hans şansına inanamadı. Ağır altını hiç düşünmeden teslim etti, ve atlı onu eyere yardımcı oldu. "Şimdi," diye Hans gururla düşündü, kendini eyer de yerleştirerek, "işte bir beyefendinin binmesi gereken şekilde biniyorum," ve yolda tıkırtıyla ilerledi, saatlerce hissettiğinden çok daha hafif.
Hans memnun bir şekilde yoluna devam etti, ta ki cesaret bulup atı daha hızlı koşturması için topuklarını sıkıştırana kadar. At hemen dörtnala kalktı, başını sallayarak tepedeki yoldan çok hızlı aşağı doğru koştu. Hans bir şey yapabilmeden önce, yolun kenarındaki hendek içine düz düşüverdi. Bir çiftçi, ipe bağlı bir ineği çekerek o yoldan geçiyordu ve Hans'ı ayağa kaldırdı. "Elinde çok vahşi, tehlikeli bir hayvan var," dedi çiftçi, ata işaret ederek. "Benim ineğim ise seni asla düşürtmez — üstelik her gün iyi süt verir, ayrıca tereyağı ve peynir de." "Haklısın," dedi Hans, dirseğini ovuşturarak. "İnek, ata göre çok daha güvenilir bir hayvan." Böylece hemen orada takas yaptılar ve Hans, yeni ve daha sakin arkadaşıyla memnun bir şekilde yoluna devam etti, bu sefer ineği çekerek.
Öğle vakti güneş çok sıcak hale gelince Hans susadı ve ineği gölgeli bir ağacın altına götürdü, sonra sütünü çıkarmak için diz çöktü. Fakat inek ayakta durmak istemedi ve Hans çok sert çekince arka bacağıyla tekme attı, vuruş doğru başına isabet etti. Hans çimenlere yığıldı ve bir süre orada yattı, gözünün önünde yıldızlar dönüp durdu, şaşkınlıktan hareket edemedi. Kendine geldiğinde, bir kasap elinde tekerlekli bir arabada genç bir domuz taşıyarak yanından geçti ve Hans'a şişesinden bir yudum içirtip onu ayılttı. "Bu inek süt çıkarmaya uygun değil," dedi Hans başını ovarak. "Yaşlı ve sert," dedi kasap, "ancak mezbahaya layık. Ama bu güzel genç domuz harika bir yemek olur ve ben bu domuz için ineğini almak istiyorum." Hans böyle sinir bozucu bir hayvantan kurtulmaktan memnun olarak hemen kabul etti ve domuzun başında yürüyerek yoluna devam etti.
Hans memnun bir şekilde yoluna devam etti, halatla domuzunu çekerek. Kısa süre sonra dar bir köy sokağına vardı ve bir kolunun altında şişman beyaz bir kaz taşıyan genç bir adamla karşılaştı. Birbirlerine selamlaştılar ve genç adam Hansın böyle güzel bir domuzu nereden bulduğunu sordu. Hans anlatınca, gencin yüzü ciddi bir ifade aldı. "Sana söylemekten hoşlanmıyorum," dedi, "ama tam böyle bir domuz bu sabah kaymakamın ahırından çalındı ve adamlar hırsızı aramaya çıktılar. Seni onunla yakaklarsa, onu sen çalmış olsan da olmassan da ciddi belaya girebilirsin." Hans bu düşünceden soldu ve genci kendisine yardım etmesi için yalvardı. "Pekâlâ," dedi genç adam, "bende bu kaz var, domuzundan daha az değerli ama seni tehlikeden kurtaracak. Bana domuzunu ver, kaz senin olsun." Hans sevinçle kabul etti, endişesini de domuzuyla birlikte değiş tokuş etmekten memnun.
Hans kazı kolunun altına alarak köy meydanına girdi. Orada yaşlı bir bıçakçı tekerleğinin başında oturmuş, çalışırken neşeyle şarkı söylüyor ve getirilen bıçakları biliyordu. "Bıçak bileme güzel bir meslek," dedi yaşlı adam, Hans'ın kazını hayranlıkla izleyerek durdu. "İnsan hiçbir zaman parasız kalmaz, çünkü her zaman bilenecek bir şey vardır. Şu tekerleğin nasıl şarkı söylediğini dinle!" Hans, bıçakçının mesleğine göre alışılmadık derecede neşeli ve varlıklı göründüğünü düşündü ve bunu söyledi. "Ah," dedi bıçakçı, "gerçekten de şanslı bir meslek — ve sana şunu söyleyeyim, işime hayranlık gösterdiğin için, sana bu değirmek taşını ve bu sade taşı da vereyim, kazının karşılığında. Bunları yanında taşı, sen de hiçbir zaman parasız kalmayacaksın." Hans, her zaman iyi şansa hevesli olduğu için, kazı tereddüt etmeden teslim etti ve iki ağır taşı yerine aldı, en iyi pazarlığı yaptığından emin olarak.
Hans köyü geride bırakarak açık yola çıktı. Ceketin her bir cebinde birer taş taşıyordu. Başlangıçta ağırlığı umursamadı, çünkü taşları öğütmekten kazanacağı paraları düşünüyordu. Ama gün sıcak, yol uzun, sabahtan beri bir şey yememiş idi. Kısa süre sonra bacakları yoruldu, omuzları ağrımaya başladı. Başta hafif gelen taşlar, artık sabah yanında getirdiği altın parçası kadar ağır geliyordu. Gittikçe daha yavaş adımlarla ilerledi, ara sıra taşları bir cebinden diğerine kaydırarak, içinde bir bardak soğuk su içme arzusu uyandı. Güneş tepesine çıktı, yol hâlâ önünde uzanıyordu—boş, tozlu, hiçbir köy görünmüyordu.
Sonunda Hans yolun kenarında bir kuyuya vardı. Kuyunun etrafı alçak taş bir duvarla çevrili, içinde de iple bağlı bir kova asılıydı. Sevinçten çılgına dönen Hans, iki ağır taşını kuyunun kenarına dikkatlice koydu ve eğilip su içmek için diz çöktü. Ellerini çanak gibi yaparak soğuk suyu içti. Acelecilik ve susuzluk içinde biraz fazla eğildi ve bunu yaparken taşlara çarptı. Onları yakalamaya fırsat bulamadan, her iki taş kenardan yuvarlanıp aşağıdaki suya düştü ve hemen görünmez oldu. Hans fırladı kalkıp aşağıya baktı. Bir an gördüğüne inanamadı. Ama üzülmek yerine, içinde büyük bir sevinç hissetmeye başladı. Çünkü onu gören kimse yoktu, suçlayacak kimse yoktu ve bütün öğleden sonra onu yorup bitiren ağır taşlar sonsuza dek ortadan kaybolmuştu.
Hans doğruldu, ellerini silkeledi ve bütün gün içinde hissettiğinden — hatta yedi uzun yıl içinde hissettiğinden çok daha hafif hissetti kendini. Ne altın, ne at, ne inek, ne domuz, ne kaz, hatta sıradan taş çifti bile artık onu ağırlaştırmıyordu. "Güneş altında benden daha şanslı bir insan yoktur" dedi yüksek sesle boş yola, ve her sözünü samimiyetle söylüyordu. Taşıyacak hiçbir şeyi, kaybedecek hiçbir şeyi kalmadığına göre, yeniden yola koyuldu annesinin köyüne doğru, adımlarında yeni bir canlılıkla, kollarını serbestçe salladığı halde ve ıslık çalarak yürüdü. Bir saat önce çok uzun ve çok sıcak görünen yol şimdi ayaklarının altında hızla geçiyordu, ve ön tarafta, annesinin köyü bunların arasında saklı olan tepeler, hiç olmadığı kadar yakın ve dost canlısı görünüyordu.
Sonunda Hans, annesinin köyünü görebilecek kadar yaklaşmıştı. Orada, hatırladığı gibi, köyün kenarında küçük kulübe duruyordu ve bacasından duman tütüyordu. Annesi kapıda duruyordu ve onu gelirken gördü, hemen ona doğru koştu, kolları açık. "Hans! Eve döndün! Ama kazanmaya gidip de kazandığın şeyler nerede — altının nerede?" "Altın!" dedi Hans, gülerek, ve ona her şeyi anlattı — altının nasıl ata dönüştüğünü, atın ineğe, ineğin domuza, domuzun kaza, kazanın iki değirmen taşına, değirmen taşlarının ise hiçbir şeye dönüştüğünü, sonsuza dek bir kuyunun dibine kaybolduğunu. "Taşıyacak hiçbir şeyim kalmadı," dedi, "ve bu en güzel şey, çünkü artık özgürüm, rahatım ve dünyanın en şanslı adamıyım." Annesi, oğlunun ne kadar mutlu ve hafif başlı olduğunu görünce, sadece başını iki yana salladı ve gülümsedi, sonra onu akşam yemeğine davet etti.