The Little Mermaid — Türkçe okuma

Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.

Çok, çok uzak denizlerde, suyu peygamber çiçeği kadar mavi ve cam kadar berrak olan, o kadar derin ki hiçbir çapa dibine ulaşamayan yerlerde, balık insanların krallığı vardır. Orada, mercan ve inci ile yapılmış görkemli bir sarayda, kehribar pencereleri olan bir sarayda yaşayan yaşlı Deniz Krallı altı deniz kızı kızıyla birlikte yaşıyordu. Hepsi güzeldi, ama en küçüğü en güzel ve hepsinden en düşünceli olanıydı. Balık insanlar mavi derinliklerde neşeli bir yaşam sürdürüyorlardı; deniz atları biniyorlar, ışıltılı deniz çiçeklerinin bahçelerine bakıyorlardı. Gemi ve fırtınaların ulaşamadığı bu yerde, yukarıdaki insanların hiç hayal bile etmediği, ışıl ışıl parlayan ışık ve sonsuz su dünyasında yaşıyorlardı.

Kız kardeşlerin en küçüğü, yaşlı babaannesi­nin dalgaların üstündeki dünya hakkındaki hikâyelerini dinlemekten en çok hoşlanırdı — gemilerden ve şehirlerden, ormanlardan ve çiçeklerden, ve kuyrukla yüzmek yerine iki bacakla yürüyen insanlardan. Mercan şehrinin bir köşesinde kendine ait küçük bir bahçe tutardı; güneş kadar yuvarlaktı ve gökyüzünün tutması gerektiğini hayal ettiği ışıltı kadar kırmızı çiçeklerle doldurulmuştu. Bahçenin ortasına, yukarıdan batmış bir gemiden gelen güzel bir mermer heykeli yerleştirmişti; bu heykelde bir oğlan çocuğu tasvir ediliydi. Orada saatlerce oturur, yüzeyin uzaktaki soluk parıltısına bakıp, sonunda yeterince büyüyüp o parlak dünyayı kendisi görebilecek günü bütün kalbinden özlerdi.

Sonunda en küçük deniz kızı yüzeye çıkmaya yaşı geldi. Yukarı yukarı koyu mavinin içinden yüzdü, başı dalgaların arasından serinliğine çıktı ve etrafına hayretle baktı. Güneş az önce batmıştı, ilk yıldızlar gökyüzünde belirmeye başlamıştı, ve yakınlarda renkli fenerlerle süslü, müzik ve gülüşle dolu büyük bir yelkenli gemi yüzüyordu. Gemide genç bir prensin doğum günü için görkemli bir kutlama yapılıyordu, ve küçük deniz kızı, kollarını dalgaya yaslanmış, dalgaların kendisini salladığı halde, ortasında duran yakışıklı genç prensen gözünü alamıyordu.

Güzel akşam, deniz havası gibi birden değişti ve korkunç bir fırtına geceden fırladı. Büyük gemi bir oyuncak gibi sallandı, direği kırıldı ve genç prens kaynayan siyah suya atıldı. Kendisi için hiçbir şey korkumayan küçük deniz kızı hemen ona daldı ve bütün o uzun vahşi gece boyunca onun başını dalgaların üstünde tuttu, son gücüyle karaya doğru yüzdü. Sabah olduğunda fırtına sakinleşmişti ve o, prensyi güvenle büyük beyaz bir binanın yakınında sessiz bir sahile getirdi, onu sıcak kuma nazikçe yatırdı ve görülmeden onu bulunana kadar sığ sularda izlemek için geri kaydı.

Küçük deniz kızı prensi unutamıyordu. Gün geçtikçe beyaz sarayının altındaki sessiz koya dönüyor, kayaların arasından onu izliyordu — sahilde yürüyüşünü, küçük teknesiyle yelken açışını, arkadaşlarıyla gülüşünü — oysa prens hiç bilmiyordu ki dalgaların arasındaki nazik yaratık, hayatını kurtaran tam da o kişiydi. İnsan dünyasını ne kadar çok izlese, ona katılmak için o kadar çok özlem duyuyordu; sadece prense olan sevgisi için değil, güneş ışığı, gülüş ve sıcaklığın o parlak hayatı için. Sonunda cesur ve tehlikeli bir karar aldı: okyanusun en derin çukurunda yaşayan Deniz Cadısını bulacak ve karada yürüyebilmek için bir yol isteyecekti.

Bir deniz kızının bacakları yoktur ve ancak onu seven bir insan ona, insanlar arasında yaşayabilmesi için bir ruh verebilir. Böylece, cesaretle, küçük deniz kızı denizin en derin, en tuhaf köşesine, Deniz Cadısı'nın mağarasına yüzüp gitti ve yardım istedi. Cadı ona bacak verebileceğini söyledi — ona kara çıkıp yürümesini, herhangi bir insan kızı kadar zarif yürümesini sağlayacak bir iksir. Ama bedeli ağır olacaktı: deniz kızı güzel şarkı söyleme sesinden vazgeçmek zorunda kalacak ve kara bastığı her adım keskin bıçakların üzerinde yürümek gibi acı verecekti. Prensi ve parlak dünyayı denizden daha çok sevdiği için ve herkesin tahmin ettiğinden daha cesur olduğu için, küçük deniz kızı bu zor pazarlığa razı oldu.

Şafak sökerken küçük deniz kızı suya çıktı ve prensinin sarayının altındaki sahile yüzdü. Orada cadının iksirini içti. Hemen keskin bir ağrı vücudunu sarstı ve ışıltılı kuyruğu iki ince insan bacağına bölündü. Her adımı kara basması bıçak üzerine basmak gibi acı verse de, hiç ses çıkarmadı — çünkü artık çığlık atacak sesi yoktu. Güneş doğunca prens kendisi sahil boyunca yürüyüp onu orada buldu: güzel, nazik ve gizemli, tek söz söyleyemeyen bir kız. Manzarası onu derinden etkiledi. Mantosunu onun etrafına sardı, onu nazikçe ayağa kaldırdı ve bu sessiz yabancıyı sarayında yaşamak üzere evine götürdü.

Küçük deniz kızı prenssin sarayında yaşamaya başladı ve orada herkes bu güzel, sessiz yabancıya hayran kaldı. Tek bir söz söyleyemezdi, ama saraydaki herkesten daha güzel dans ederdi — her adımında acı çekmesine rağmen deniz köpüğü kadar hafif — ve prens bu tatlı, nazik arkadaşına çok düşkün oldu, onu her zaman yanında tuttu. Oysa onun kendisini sadece yakın bir arkadaş olarak sevmesi onu derinden üzüyordu. Çünkü prens, kendisini fırtınadan gerçekten kurtaran kişinin kıyıdaki bir tapınaktan gelen bir kız olduğuna inanıyordu ve küçük deniz kızının bunu yaptığını hiç düşünmüyordu. Sesini vermiş olan o ise, ona olan sevgisi için yaptığı her şeyin gerçeğini asla ona söyleyemezdi.

Zamanla prens, kendisini kurtardığına inandığı kıza — komşu krallıktan gelen iyi kalpli bir prensese — nişanlandı ve limanında görkemli bir gemi üzerinde büyük bir düğün yapıldı. Küçük deniz kızı, kalbinin kırılmış olmasına rağmen, kutlamada meşale tuttu ve onlar için her zamankinden daha güzel dans etti, çünkü prense yalnızca mutluluk diliyordu. Düğünün kendisi için ne anlama geldiğini biliyordu: artık elde etmeyi umduğu insan ruhunun asla ona ait olamayacağını ve ertesi gün doğarken denizin köpüğüne eriyeceğini. Yine de kederini öyle bir zarafetle ve yumuşaklıkla taşıdı ki, gülüp eğlenen hiçbir düğün konuğu, onun verdiklerinin derinliğini asla tahmin edemedi.

Güneş denizin üzerine doğarken, küçük denizkızı sevdiği prense son kez baktı ve yumuşacık köpüklere dönüşmeye hazırlandı. Ama o çok şey vermişti, o kadar gerçek ve o kadar özgeci sevmişti ki, deniz sonunda onu talep etmedi. Bunun yerine, sıcak sabah ışığının içinde yükseldi — köpük olarak değil, ama havanın parlayan kızlarından biri olarak, dünya üzerinde süzülen ve küçük iyilikleri yapan, yorgun yolculara serin esintiler ve hastaların burnuna çiçek kokularını getiren nazik ruhlar. Artık üzgün değildi, hafif ve özgür ve umutla doluydu; çünkü iyiliğiyle kendi ruhunu kazanma şansını ve gökyüzü ile gündoğumunun arasında yumuşak, sonsuz bir yeri hak etmişti.