The Wolf and the Seven Young Kids — Türkçe okuma

Hikâye başlıkları şimdilik İngilizce görünüyor; hikâyelerin metni Türkçedir.

Bir zamanlar yaşlı bir keçi ana vardı ve yedi tane küçük oğlağı vardı. Onları her anne çocuklarını sevdiği gibi seviyordu. Bir gün ormana gidip yiyecek getirmek istedi, bu yüzden yedi oğlağını yanına çağırdı. "Sevgili çocuklarım," dedi, "ormanına gitmek zorundayım. Kurttan sakının — eğer içeri girerse, hepinizi derisiyle beraber yiyip bitirir. O kötü yaratık sık sık kendini gizler, ama onu hemen tanıyabilirsiniz — boğuk sesi ve siyah ayakları vardır." Oğlaklar çok dikkatli olacaklarına söz verdiler. Anneleri memnun bir şekilde meledi ve yoluna çıktı. Küçük kulübe güneşli bir açıklıkta duruyordu ve etrafında koyu orman sıkı sıkıya yaklaşıyordu. Yedi oğlak kapıda toplanıp analarını giderken izlediler, onun yokluğunda neler olabileceğinden biraz korkmuşlardı.

Çok geçmeden birisi kapıya vurdu ve "Açın bakalım, sevgili çocuklarım, anneniz geldi ve her biriniz için bir şeyler getirdi" diye bağırdı. Ama çocuklar ses tonunun kısık olduğunu duyunca kurtun olduğunu anladılar. "Kapıyı açmayacağız" diye haykırdılar. "Sen bizim annemiz değilsin. Annemizin sesi yumuşak ve güzel, ama senin sesin kısık. Sen kurtmusun!" Bunun üzerine kurt bir dükkâncının yanına gitti ve kendine büyük bir tebeşir parçası aldı. Onu yedi ve bu sayede sesi yumuşak ve güzel oldu. Sonra geri döndü, kapıya yeniden vurdu ve "Açın bakalım, sevgili çocuklarım, anneniz geldi ve her biriniz için bir şeyler getirdi" diye bağırdı. Ama bu sefer kurt farkında olmadan siyah ayağını pencere eşiğine koymıştı ve çocuklar bunu görünce bu kadar kolayca aldanmadılar.

İlk iki oyunu başarısız olduğu için öfkeli olan kurt, orman yolundan aşağıya koşarak köyün kenarına vardı. Orada bir tebeşir satıcısı, çiftçilerin koyunlarını işaretlemek için kullandıkları türden büyük beyaz tebeşir parçalarıyla dolu küçük bir yol kenarı tezgâhı tutuyordu. "Bana en iyi tebeşirinden bir parça ver," diye homurdandı kurt, "ve çabuk ol." Korkmuş tebeşir satıcısı hemen bir parça uzattı, kurt da onu kapıp orada hemen tamamını yedi, son kırıntısına kadar çıtırdatarak yuttu. Neredeyse hemen ardından kurtun sert, homurdanan sesi yumuşak ve güzel bir sese dönüştü, tıpkı iyi bir annenin sesi gibi pürüzsüz. Kendinden oldukça memnun olan kurt, bıyıklarından beyaz tozu silkeleyip orman yoluna doğru geri döndü. Zaten üçüncü ve en kurnazca oyununu planlamaya başlamıştı bile, çünkü çocuklar onu içeri alıp almayacağına karar vermeden önce hâlâ siyah pençelerini gizlemesi gerekiyordu.

Kurt kulübeye geri döndü, pencerenin eşiğine pençesini koydu ve yeni yumuşak sesiyleyüksek sesle, "Açın kapıyı, sevgili çocuklarım, anneniz burada ve her birinize bir şeyler getirmiştir," diye seslendi. Ama kurt siyah pençesini doğru eşiğin üzerine koymuştu ve çocuklar bunu camdan hemen fark ettiler. "Kapıyı açmayacağız," diye bağırdılar. "Annemizin senin gibi siyah ayağı yok. Sen kurt'sun!" Kurt hemen bir fırıncıya koştu ve "Ayağımı yaraladım — üzerine biraz hamur sürün bana," dedi. Fırıncı pençesinin tamamına hamur sürdükten sonra, kurt değirmenci ustasına koştu ve "Pençeme beyaz un serp," dedi. Değirmenci kendi kendine kurdu birini aldatmak istediğini düşündü ve tereddüt etti, ama kurt "Bunu yapmazsan seni yerim," dedi ve değirmenci korkuya kapıldı ve söyleneni yaptı.

Kurt, köy fırınının kapısını itti. İçeride sıcak somun ekmekler ahşap raflar üzerinde seriniyordu ve taze ekmek kokusu küçük dükkanı doldurmuştu. "Pençemi yaraladım," dedi kurt fırıncıya, pençesini kaldırarak. "Üzerine hamur sür, iyileşsin diye." Fırıncı tam olarak inanmasa da, kurdu sarı keskin gözleri ve alçak homurtusu fırıncının ellerini titretmeye yetmişti. Masasından yumuşak, soluk bir hamur parçası aldı ve bunu kurdu siyah pençesinin üzerine dikkatle sürdü. Her bir tırnağı kapatana kadar hamuru pençeye yaydı, ta ki pençe tamamen soluk ve hamurlu görünene kadar. Kurt pençesini büküp çevirdi, siyah kılların hiçbirinin görünmediğini kontrol etti. Teşekkür bile demeden dükkan kapısından geri çıktı ve köy yolundan değirmene doğru hızla ilerledi. Soluk pençesini toza bulaşmamak için dikkatle havada tutarak yürüyordu.

Fırından çıkan kurt doğru değirmene koştu. Orada büyük bir ahşap su değirmeni akan derenin yanında yavaş yavaş dönüyor, kapının yanında un çuvalları yığılı duruyordu. "Pençeme beyaz un serpiştirir misin?" diye kurt bağırdı, hamurla kaplı ayağını kaldırarak. Değirmenci, kurdun birini kandırmak istediğini düşündü ve tereddüt etti, elleri çuvalın üzerinde hareketsiz kaldı. "Buna neden ihtiyacın var?" diye dikkatli bir şekilde sordu. Ama kurdun gözleri kısıldı ve sesi alçaldı. "Bunu yapmazsan," diye homurdandı, "seni yiyeceğim." Değirmenci korkuya kapıldı, elleri titremek başladı. Bir avuç ince beyaz un aldı ve hamur tamamen beyaz olana kadar, kar gibi parlak ve temiz görünene, siyah kürün hiçbir izinin görünmediği yere kadar un serpiştirildi. Kurt pençesini memnuniyetle bir kez çevirdi ve hemen açıklıktaki kulübeye doğru koşmaya başladı.

Kurt üçüncü kez kapıya geldi, çaldı ve en yumuşak sesle, "Açın bakalım, sevgili çocuklarım, anneniz geldi ve her biriniz için bir şeyler getirdi" dedi. "Önce pençeni göster bize" diye bağırdılar çocuklar ve kurt pençesini pencere eşiğine koyunca, onlar da kar gibi beyaz olduğunu gördüler. Anneları olduğuna inandılar ve kapıyı açtılar — kurt içeri girdi! Çocuklar dehşete düştüler ve saklanmaya çalıştılar. Biri masanın altına, biri yatağın içine, biri sobaya, biri mutağa, biri dolaba, biri de yıkama teknisinin altına saklandı. Ama kurt hepsini buldu, birer birer, ve hepsini yuttu — en küçüğü hariç, o da büyük saatin kasasının içine saklanmış olduğu için bulunmadı. Doygun ve memnun, kurt dışarı çıktı, yeşil çayırda bir ağacın altına uzandı ve kısa süre sonra derin bir uykuya daldı.

Anne Keçi ormanından eve döndüğünde, ne korkunç bir manzara karşıladı onu! Kapı sonuna kadar açıktı, masa ve sandalyeler devrilmişti, yıkama leğeni kırılmış parçalar halinde yatıyordu ve yatak çarşafları yataktan çekilmişti. Çocuklarını aradı, her birinin adını seslenerek, ama kimse cevap vermedi — ta ki en küçüğünün adını seslendiğinde, büyük saatin içinden yumuşak bir çocuk sesi ona karşılık verdi. Küçük olanı dışarı çıkardı ve en genç oğlak annesine her şeyi anlattı — kurtun pençesi kar gibi beyaz olmuş halde nasıl gelmişse, diğer kardeşlerini hepsini nasıl yemişse. Anne Keçi'nin kayıp çocuklarına ağladığını hayal edebilirsiniz. Sonunda, kederine kapılarak, kulübenin kapısından dışarı çıktı ve en küçük oğlak da onunla birlikte gitti, acaba o kötü kurdu bir yerde bulabilecekleri mi diye görmek için.

Birlikte yeşil çayıra çıktılar ve bir ağacın altında kurtun yanı yatışını buldular — uyku içinde, öyle bir horultu çekiyordu ki ağacın dalları sallanıyordu. Keçi Ana yavaş yavaş etrafında dolaştı, her tarafından inceleyerek baktı — ve karnının içinde bir şeyler kıpırdanıp hareket ettiğini gördü. "Acaba," diye düşündü, "zavallı çocuklarım hâlâ yaşıyor olabilir mi?" En küçüğünü eve makas, iğne ve iplik almaya gönderdi, sonra çok dikkatli bir şekilde kurtun karnını açtı. Henüz bir kesim yapar yapmaz bir oğlak başı fırladı dışarı, kesmeye devam ettikçe altısı da birer birer çıkıp atladı — hiçbiri yaralanmamıştı, çünkü kötü kurt açgözlülüğünden onları bütün bütün yutmuştu. Ne kadar sevinç! Analarına sarıldılar ve etrafında düğündeki terzi çırakları gibi zıpladılar. Sonra Keçi Ana, "Şimdi gidin bana güzel büyük taşlar getirin, uyurken karnını taşlarla dolduralım," dedi.

Böyle de büyük taşlar getirdiler, taşıyabilecekleri kadar çoğunu, ve uyku içinde yatan kurdun karnını taşlarla doldurdular. Keçi Ana onu çok çabuk ve çok sessizce dikiş tutturdu; kurt hiçbir şey hissetmedi, kıpırdamadı bile. Nihayet kurt uyandığında, içindeki taşlardan korkunç bir susuzluk hissetti ve bir kuyuya su içmeye gitmek istedi. Ama yürümeye başladığı an, içindeki taşlar birbirine çarparak gıcırdamaya başladı ve her adımda daha ağırlaştı. Kuyunun kenarına vardığında eğilip su içmeye kalktı, taşların ağırlığı onu aşağı çekti, kenardan aşağı, derin suların içine, ve kötü kurt böylece sona erdi. Yedi oğlak bunu görünce anneleriyle birlikte koşup geldiler, sevinçten bağırarak, ve hepsi kuyunun etrafında daire daire dönüp durdular, çünkü onları korkutan kurt artık sonsuza dek gitmişti.